โมบนพื้นโดยไม่รู้ตัว…
เห็นว่าไม่มีใครกล้าเข้ามา ฟางเจิ้งจึงโยนหลิวต้าเฉิงลงบนพื้น “คุกเข่าเอาหัวโขกพื้น!”
“หา…หา?” หลิวต้าเฉิงงุนงง มองฉีลี่หย่าตรงหน้าที่มีสีหน้าตื่นกลัว แม้เห็นว่ามีคนมาช่วยเธอก็ยังตื่นกลัว ไม่กล้าขยับ ยังตัวสั่นงันงกอยู่ หลิวต้าเฉิงว่า “นายจะให้ฉันโขกหัวใ ให้เธอ?”
‘ปัง!’ ฟางเจิ้งควงบานประตูแล้วฟาดเข้าไป หลิวต้าเฉิงร้องเสียงดัง ถูกฟาดลงแนบกับพื้น ใบหน้ากระแทกพื้น เลือดกำเดาไหลพราก ฟันหักไปหนึ่งซี่…ปวดหลังเช่นกัน ถูกบานประตูนั่นฟาดทีห หนึ่งเหมือนถูกรถชน ตัวเขาจะแหลกเป็นชิ้นๆ อยู่แล้ว
“จะทำตามหรือวันนี้จะให้อาตมาฟาดบานประตูใส่ประสกจนเป็นเศษเนื้อ” ฟางเจิ้งพูด
ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนของหลี่จิ้งชูดังมาจากข้างหลัง “ฟางเจิ้ง แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าพวกมัน!”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นถึงกับขมวดคิ้วแน่น หันไปมอง ก็เห็นพวกหลี่จิ้งชู สวีเหยียน เฉินเหล่า และเฉินเซียวจับคนไว้หลายคน สวีเหยียนใช้มีดจริงๆ คนอื่นใช้อาวุธต่างๆ ทว่าอีกฝ่าย เป็นคนธรรมดา ถ้าโดนลงมือหนักจริงๆ หากไม่ตายก็สาหัส
สวีเหยียนเอ่ยตาม “ฟางเจิ้ง ฉันรู้ว่าแกมีความสามารถลึกลับอะไรนั่น แต่แกต้องเข้าใจว่าไม่ว่าแกจะทำอะไร
