ึ่งมือหัก อีกคนลอยไปเป็นว่าวสายขาดก็ตกใจจนไม่กล้าเข้าไปอีก พากันหยิบอาวุธพวกโต๊ะเก้าอี้แล้วก็มีดหั่นผักที่มีรอยโหว่เต็มไปหมด ถลึงต ตาโตด้วยความโกรธพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง ทว่าก็ยังไม่กล้าเข้าไป ช่วยไม่ได้ คนหนึ่งยังนอนบนพื้น อีกคนนอนหมอบใต้กำแพง แรงปะทะน่าสะพรึงแบบนั้นน่าตกใจ! ส่วนอาวุธเก่าๆ พั งๆ ในมือพวกเขาไม่ให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยจริงๆ
ทันใดนั้นเอง ฟางเจิ้งขยับแล้ว ยกหลิวต้าเฉิงที่เพิ่งได้สติกลับมา หิ้วเขาเดินมาที่ประตูห้องที่ฉีลี่อย่าอยู่ราวกับหิ้วลูกเจี๊ยบ ก่อนยกเท้าถีบดังปัง!
ประตูเหล็กถูกแรงระเบิดเปิดออกประหนึ่งกระดาษกาว!
“ห่าเอ๊ย มองอะไรวะ? เข้าไปสิ!” เฉินเหล่าโกรธแล้วจึงตะโกนว่า
ทุกคนเพิ่งตั้งสติกลับมาได้ ก็ถืออาวุธปรี่เข้าไป
ฟางเจิ้งหันมายิ้มเยาะ มือข้างหนึ่งจับบานประตูออกแรงดึง ได้ยินเพียงเสียงแกรกสองที จากนั้นประตูเหล็กกับบานประตูแตกหักในจุดที่เชื่อมกัน ฟางเจิ้งถือไว้ในมือ! เขาแสยะปากยิ้ม “อาตมาอยากรู้ว่าใครจะกล้าเข้ามา! อาตมาไม่ถือสาที่จะเล่นเกมตีตัวตุ่น!”
เมื่อได้ยินว่าตีตัวตุ่น ทุกคนลูบศีรษะโดยจิตใต้สำนึก ถ้าถูกบานประตูเหล็กนั่นตีจริงๆ ละก็…ทุกคนมองไปที่เปลือกแตง
