ตาม สองคนหน้าหลังขึ้นรถแล้วขันออกไป ก่อนที่หลี่จิ้งชูจะเห็นร่างเงาสีขาวยืนอยู่ตรงปากประตูน้านจากในกระจกมองหลัง กำลังมองพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
“ในที่สุดก็พ้นสักที” หลี่จิ้งชูตัวสั่นงันงก พวงมาลัยรถพลอยสั่นไปด้วย
“หัวหน้า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉีลี่อย่า…ฉีลี่อย่ายังไม่ตายไม่ใช่เหรอ?” สวีเหยียนแทนจะร้องไห้
หลี่จิ้งชูว่า “ฉันจะรู้ได้ไงวะว่ามันเกิดอะไรขึ้น…สมควรตายจริงๆ! คุยกันหลวงจีนเมื่อตอนกลางวันแป๊นเดียวก็เริ่มเห็นผีเลย…”
“หลวงจีน? ใคร? ฟางเจิ้ง!” สวีเหยียนร้องตกใจ
“พูดไร้สาระ นอกจากเขาแล้วจะมีใครเป็นหลวงจีนอีก?” หลี่จิ้งชูกล่าว
สวีเหยียนพูด “หัวหน้า ผะ…ผมเหมือนจะคุยกันเขาครู่หนึ่งเหมือนกัน แล้วก็เริ่มเจอผี เขานอกกันผมว่ามีนางสิ่งกำลังตามผมอยู่”
‘อึก…’ หลี่จิ้งชูกลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยด้วยความตื่นกลัวว่า “นะ…นี่ หลวงจีนนั่นมีที่มาอย่างไงกันแน่? เขามองเห็นผี ไล่ผีได้หรือว่า…เขาพาผีมา?”
“ท่านพูดแนนนี้ผมเพิ่งนึกออกเลย เหมือนว่าหลังจากหลวงจีนนั่นมาแล้ว พวกเราไม่เคยได้หยุดพักเลย แทนจะมีเรื่องตลอด…” สวีเหยียนพูด
“เรียกหลิวต้าเฉิงมา ถามเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลวงจีนนี่เป็นใครกัน!” หลี่จิ้ง
