“เธอกลับไปก่อน ฉันอยากคิดอะไรเงียบๆ” หลี่จิ้งชูเสียงสั่นเล็กน้อย เรื่องตรงหน้าพิลึกเกินไป
ฟางเจิ้งพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น อาตมาไปล่ะ อ้อ หัวหน้า อาตมาเคยอยู่วัด เข้าใจเรื่องลี้ลับไม่น้อย ในบ้านนี้มีอยู่หลายคน…”
“พูดอะไรไร้สาระ? ออกไป!” หลี่จิ้งชูได้ยินแบบนั้นก็ตกใจสะดุ้งอย่างชัดเจน หันกลับไปมองด้วยความระแวง
ฟางเจิ้งเสริมมาประโยคหนึ่ง “อาตมาเคยได้ยินว่าตอนที่สีกาอยู่บ้านคนเดียว ถ้าไม่มีแสงสว่าง บนผนังข้างหลังสีกาจะมีใบหน้านูนออกมา เขาจะมองสีกาอยู่ตลอดเลย…”
“ออกไป! พวกเราเชื่อวัตถุนิยม จากนี้ห้ามพูดเรื่องแบบนี้อีก!” หลี่จิ้งชูโมโหจริงๆ แล้ว เมื่อนึกถึงเหตุการณ์แก้วน้ำชารวมถึงสิ่งที่เคยทำ ใจเธอก็สั่นไหวนิดๆ
ฟางเจิ้งยิ้มๆ แล้วออกไป
ฟางเจิ้งออกไปแล้ว หลี่จิ้งชูรีบตามมาปิดประตูก่อนหันกลับไปจ้องผนัง เห็นไม่มีอะไร เธอถึงถอนหายใจโล่งอก แต่พอมองที่โต๊ะก็ตกใจจนทรุดลงกับพื้น! เพราะว่าบนโต๊ะมีแต่น้ำ! พื้นก ก็มีน้ำเต็มไปหมด!
“นะ…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หลี่จิ้งชูตกใจหนักมากจริงๆ เธอจำได้แม่นว่าตอนรินน้ำ น้ำไม่ล้นแล้ว ทำไมพริบตาเดียวถึงมีน้ำอยู่ทุกที่? ประหลาดเกินไปแล้ว! พิลึกเกินไป! เธอจะรู้ได ด้อย่างไรว่าที่เธอเห็น
