สิ้นเสียงตะโกน หลายคนวิ่งมาดูที่หน้าประตู ฟางเจิ้งนั่งไขว่ห้าง ฮัมเพลงอย่างมีความสุข…ความฝันยามต้มข้าวฟ่างเอย…
ด้านนอก สวีเหยียนมองถุงเปล่าในมือหลี่จิ้งชูพลางเอ่ยด้วยความตกใจและงงงัน “หัวหน้า ผมให้เงินไปแล้วนี่? นี่หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่ายังไง? ก็ไม่มีเงินน่ะสิ!” หลี่จิ้งชูพูดสะอื้นไห้
สวีเหยียนพูดทันที “หัวหน้า ผมให้เงินไปแล้ว คุณหิ้วออกไปแล้วก็หาย จะโทษผมไม่ได้หรอกนะ”
“ไม่โทษนายหรอก ช่วยฉันคิดหน่อยว่าเงินอาจจะอยู่ในบ้านรึเปล่า” หลี่จิ้งชูพูด
“เป็นไปได้ยังไง? ตอนออกไปเงินยังเต็มถุงอยู่เลย คุณถูกขโมยรึเปล่า?” สวีเหยียนว่า
“ไม่มีทาง ตอนฉันออกไปสือโถวตามฉันมาตลอด ไม่มีใครอยู่ใกล้ฉัน อีกอย่าง ฉันไม่ได้ลงรถ ยังไม่เข้าเมือง เงินก็หายไปอย่างน่าประหลาดด้วย” หลี่จิ้งชูตอบ
สวีเหยียนรีบพูด “ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่รู้แล้ว หัวหน้า เงินหายไม่ใช่เรื่องเล็ก นี่…”
หลี่จิ้งชูหน้ามืดทะมึน เงินหายจะทำอย่างไร? ก็ได้แต่เธอต้องหามาโปะเอง! แต่เงินมากขนาดนี้ เธอจะโปะยังไงไหว? เลยกลอกตาเรียกสวีเหยียนมา พูดเสียงเบาว่า “หาคนใหม่มาอีก เพิ่ม ค่าใช้จ่ายเป็นสองเท่า ให้คนใหม่อุดรอยแผลนี่ซะ”
สวีเหยียนพูด “ไม่ดีมั้งครับ
