ฟางเจิ้งเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างหนึ่งในใจ ฉีลี่หย่าไม่กลับบ้าน เช่นนั้นเธอไปไหน? หากอยากรู้ต้นสายปลายเหตุก็ต้องลงมือกับสวีเหยียน หัวหน้า หรือไม่ก็หลิวต้าเฉิง แต่หลิวต้าเฉิงไม ม่ยอมโผล่หน้ามาเลย เช่นนั้นก็ได้แต่ลงมือกับหัวหน้าและสวีเหยียนแล้ว
ตอนนี้เอง ซ่งเข่อหลิงผ่านทางมา ฟางเจิ้งถามทันที “หม่าจื้อ ธุรกิจพวกเรามีกฎอะไรอีกรึเปล่า? นอกจากห้ามยืมเงิน”
หม่าจื้อก็ปราดเปรียวขึ้นมาเช่นกัน ตอบไปทันที “เยอะ ห้ามจีบกัน ห้ามยืมเงิน ห้ามด่ากัน ห้ามทะเลาะกัน กินข้าวต้องจ่ายเงิน รู้สึกอย่างไรห้ามระบายที่บ้าน แต่ออกไประบายข้างนอ อกได้ ระบายเสร็จแล้วจะต้องกลับมาด้วยจิตใจกระตือรือร้น อยู่บ้านเรามีคำพูดว่าพูดสามไม่พูดสาม พูดสามคือพูดถึงอุดมการณ์ พูดถึงอนาคต และพูดถึงชีวิตคน ไม่พูดสามอย่างคือไม่พูดถึง สินค้าบริษัท ระบอบปกครองของบริษัทและความสัมพันธ์ของผู้บังคับบัญชาและใต้บังคับบัญชาเป็นต้น สรุปคือมีเยอะมาก นายค่อยๆ เรียนรู้แล้วกัน”
ฟางเจิ้งทำท่าทางแปลกใจ “ได้ยินอาจารย์ว่าบริษัทเรามีเงินเยอะ หัวหน้าก็มีเงิน ทำไมกินข้าวยังต้องจ่ายเงินเองอีกล่ะ?”
“ธุรกิจพวกเราต่างกับธุรกิจอื่นๆ คนอื่นรับจ้างทำงาน เราสร้างธุรกิจ เงินที่จ่า
