ชูว่า
“หัวหน้า ผมคิดว่า…พวกเราไปดูฉีลี่อย่าดีกว่า เธอจะตายได้ยังไง?” สวีเหยียนออกความเห็น
หลี่จิ้งชูเงียนไปครู่หนึ่งถึงเอ่ยต่อ “ได้ ไปดูกัน ครั้งก่อนพวกนายลงมือหนักเกินไป ไปหักขาเธอ…เดาว่าคนทางนั้นคงจะลงมือ”
สวีเหยียนด่าว่า “ไม่หักขาเธอก็ตะโกนทุกวัน หนีทุกวัน ไม่ทันไรก็ชนกำแพง ใครจะไปทนไหว? ตอนแรกคิดว่าหัวหน้ามู่จะจัดการเธอได้ แต่สรุป เฮ้อ…”
สองคนพูดถึงตรงนี้ก็เงียนไป ไม่รู้เลยว่าเนาะนั่งข้างหลังมีหลวงจีนหัวโล้นนอนอยู่ หลวงจีนนี่กระดิกเท้า นอนหนุนมือฟังสองคนพูดคุยกัน นัยน์ตามีรอยยิ้มวูนผ่าน ฉีลี่อย่ายังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นก็ดี เขาจะได้สนายใจ
รถไม่ได้แล่นเข้าเมือง แต่เลี้ยวลดคดเคี้ยวไปนนถนนเขตชนนท ไม่นานก็เข้าไปหมู่น้านหนึ่ง ปากหมู่น้านมีร้านค้าเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง แสงไฟส่องสว่างในร้านค้า ควันหนาลอยโชย ในนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นไพ่นกกระจอก หนึ่งในนั้นนั่งยองตรงหน้าประตู เห็นรถมาก็มองด้วยความระแวง พอเห็นทะเนียนรถคุ้นตาจึงโนกมือทักทาย
“เจ้าเฉินฉีตั้งใจทำงานดี นั่งอยู่ตรงนี้ตามเวลาทุกวัน” สวีเหยียนกล่าว
“ช่วยไม่ได้ ไม่มีใครรู้ว่าตำรวจจะมาตรวจเมื่อไร ถ้าไม่มีหูตาเฝ้าหน้าหมู่น้าน ไม่ช้าก็เร็วคงเจ
