สวีเหยียนรีบวิ่งเข้าไปดึงฟางเจิ้งไว้ “ฟางเจิ้ง นายจะนั่งตรงนี้ไม่ได้ นี่ที่ของหัวหน้า”
ฟางเจิ้งเหลือบมองบน “หัวหน้าอะไร? ทุกคนทำงานให้หลิวต้าเฉิงไม่ใช่เหรอ อาตมาเป็นเพื่อนหลิวต้าเฉิง หลิวต้าเฉิงไม่อยู่ อาตมานั่งที่เขาก็ไม่เห็นเป็นไร?”
สวีเหยียนพลันพูดไม่ออก ฟางเจิ้งพูดแบบนี้ เหมือนว่าจะไม่ผิด!
“ฉันเป็นหุ้นส่วนของหลิวต้าเฉิง เราเป็นผู้ร่วมลงทุนกัน เขามีที่ของเขา ฉันก็มีที่ของฉัน เธอกำลังนั่งที่ของฉัน” ทันใดนั้นเอง หัวหน้าหญิงเดินมาข้างฟางเจิ้ง เชิดหน้าขึ้นเล็ กน้อย มีความโอหังอยู่มาก มาดหัวหน้าเต็มสิบ
ฟางเจิ้งเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว “อมิตาพุทธ ที่แท้ก็แบบนี้เอง ในเมื่อสีกากับต้าเฉิงเป็นเพื่อนกัน ก็เท่ากับว่าเป็นเพื่อนของอาตมาด้วย มา ไม่ต้องเกรงใจ นั่งนี่เถอะ” ฟางเจิ้งตบที่นั่ง งข้างๆ ตรงที่ฟางเจิ้งนั่งคือเก้าอี้เพียงตัวเดียว ข้างๆ เป็นเก้าอี้พลาสติกสีชมพู เขาตบตัวนี้!
สีหน้าหัวหน้าหญิงพลันดำทะมึน มองสวีเหยียนอีกครั้งเหมือนกำลังพูดว่า ‘ทำไมคนใหม่ที่แกพามาถึงไม่รู้จักมารยาทขนาดนี้?’
สว
