ๆ ต่างตาเป็นสีเขียวมันขลับ จับจ้องหมั่นโถวพลางน้ำลายยืด ทว่ากลับไม่มีใครยื่นมือ ฟางเจิ งเองก็กระดากอายจะลงมือเหมือนกัน…
ตอนนี้เอง หลี่จิ้งชูกล่าวขึ้น “ขอบคุณทุกคน เริ่มกินเถอะ”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดไม่จา หยิบหมั่นโถวลูกหนึ่งจากจานเล็กของหลี่จิ้งชูมา ช่วยไม่ได้ หมั่นโถวชามใหญ่อยู่ไกล หยิบไม่ถึงเลยหยิบเอาตรงหน้า สะดวกดี! ส่วนแววตาโกรธเกรี้ยวจ จากหลี่จิ้งชูนั้น ฟางเจิ้งมองข้ามไปเลย…
แทบจะขณะเดียวกัน ทุกคนตะโกนเสียงดังพร้อมเพรียงกัน “ขอบคุณหัวหน้า! เชิญหัวหน้าทานก่อน!”
ตอนที่เอ่ยประโยคนี้ ฟางเจิ้งยัดหมั่นโถวเข้าปากไปแล้ว พอได้ยินดังนั้นก็พลันมองหลี่จิ้งชูด้วยความเคอะเขินเล็กน้อย ทำท่าทางว่าฉันบริสุทธิ์ไม่เข้าใจกฎ จะมาโทษกันไม่ได้
หลี่จิ้งชูก็จนปัญญาเช่นกัน หลวงจีนนี่เหนือความคาดหมายอย่างมาก เหมือนกับลูกนกที่ไม่เคยผ่านโลก! จะให้โกรธตบตีเขา? อีกฝ่ายก็เหมือนไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้จริงๆ คุณว่าเขา เขา าก็ขอโทษ แถมยังปรับปรุงทันที! เด็กดี
