ือน
ฟางเจิ้งกล่าว “อ้อ หัวหน้า”
หลี่จิ้งชูพยักหน้าอย่างพอใจ ไม่ว่าอย่างไร ไอ้ลาไร้ขนแต่ชอบทำเป็นตั้งขนชูชันก็ถือว่าเข้าทีเข้าทางแล้ว เรียกว่าหัวหน้าได้เธอก็สุขใจมาก คิดในใจว่า ‘ใครสนกันว่าแกเป็นหล ลวงจีนวัดไหน ใครจะสนว่าแกเก่งกาจแค่ไหน แต่ก็ยังเรียกฉันว่าหัวหน้าอยู่ดีนี่?’
สุขสบายใจแล้ว หลี่จิ้งชูจึงพูดกับซ่งเข่อหลิง “เสี่ยวซ่ง เริ่มทานอาหารกันเถอะ”
ซ่งเข่อหลิงคือหัวโจกตัวเล็กๆ ของที่นี่ เธอเป็นคนดูแลอาหารการกิน พอหัวหน้าเอ่ยเธอจึงวิ่งไปที่ห้องครัว ยกหมั่นโถวชามใหญ่มา หมั่นโถวชามใหญ่นี้เธอตื่นไปซื้อมาตั้งแต่เช้า ยังร้ อนๆ นุ่มๆ อยู่ ดูแล้วรสชาติไม่เลว
หมั่นโถวชามใหญ่ถูกวางลงกลางโต๊ะ นอกจากนี้ยังมีผักดองเค็มสองจานใหญ่วางไว้ข้างหมั่นโถว แน่นอนตรงหน้าหลี่จิ้งชูมีจานเล็กวางหมั่นโถวสามลูกกับผักดองเค็มจานหนึ่ง ถือว่ามีอภิสิ ทธิ์พิเศษ…
ฟางเจิ้งหิวแล้วเหมือนกัน เห็นยกหมั่นโถวมาจึงอยากจะลงมือกินทันที แต่เขาพบว่ากลุ่มคนรอบ
