นทุกข์อย่างยิ่ง
หัวหน้าหญิงสูดลมหายใจเข้าลึก ระงับเพลิงโทสะในใจ ตรึกตรองว่ารอเก็บเงินแล้วค่อยจัดการไอ้ลาหัวล้านนี่! เมื่อเธอนั่งลง ทุกคนพากันนั่งตาม สวีเหยียนนั่งตรงข้ามหัวหน้าหญิง ซ ซึ่งก็คือฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยาว ส่วนฟางเจิ้งนั่งข้างหัวหน้าหญิง…ต่อมาฟางเจิ้งถึงรู้ว่าที่ตรงนี้มีให้คนใหม่นั่ง เพื่อให้คนใหม่รู้สึกว่าหัวหน้าให้ความสำคัญกับเขา และเพิ่มความรู สึกว่าตนเป็นคนของกลุ่ม
แต่ตอนนี้หรือ เห็นได้ชัดว่าฟางเจิ้งหาความรู้สึกเป็นพวกเดียวกันพบด้วยตัวเองแล้ว ไม่ต้องให้คนอื่นมาบอก…
หัวหน้าหญิงพยายามรักษาท่าทีผู้นำของตน ขณะเดียวกันก็เตรียมปลอบโยนฟางเจิ้ง จึงยิ้มเป็นมิตรกับเขา “ฉันหลี่จิ้งชู เธอเรียกฉันว่าพี่เจี่ยได้ ทุกคนชอบเรียกฉันว่าหัวหน้า เธอจะเ เรียกฉันแบบนั้นก็ได้เหมือนกัน”
ฟางเจิ้งยิ้มตอบ “ที่แท้ก็สีกาหลี่”
“อะแฮ่มๆ…ฟางเจิ้ง ก่อนหน้านี้เราตกลงกันแล้วนี่ ที่นี่ทุกคนคือครอบครัวเดียวกัน อย่าเรียกสีกา” สวีเหยียนรีบเต
