มาได้!
สวีเหยียนอยากจะด่าแม่เสียเดี๋ยวนั้น ตบฟางเจิ้งพลางว่า “นายทำอะไร?”
ฟางเจิ้งบอก “ให้ที่กับหัวหน้า ทำไมรึ?”
“นะ…นายลุกไปแล้วยังต้องยกเก้าอี้ไปด้วยอีก?” สวีเหยียนโกรธแล้ว
ฟางเจิ้งตอบอย่างมีเหตุผล “ใช่ มีปัญหาอะไรเหรอ?”
เห็นฟางเจิ้งทำหน้าตาแบ๊วประมาณว่าไม่รู้อะไรเลย สวีเหยียนโกรธจนถึงกับพูดไม่ออกแล้วจริงๆ
หัวหน้าหญิงโกรธจนตัวสั่นเช่นกัน ตรึกตรองว่าควรจะให้หลิวต้าเฉิงมาพูดดีไหม แต่นึกขึ้นได้ว่าฟางเจิ้งยังไม่ได้จ่ายเงินให้ จึงสูดลมหายใจเข้าลึก เค้นรอยยิ้มมาเสี้ยวหนึ่ง “ช่าง งเถอะ แค่ที่นั่งเอง เรื่องไม่ได้ใหญ่โตอะไร ทุกคนนั่งเถอะ”
สิ้นเสียง ทุกคนขานรับพร้อมกัน “ขอบคุณหัวหน้า เชิญหัวหน้านั่งก่อน!”
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ฟางเจิ้งตกใจสะดุ้ง และมองไปรอบๆ ยังคิดว่ามีผู้นำประเทศมาตรวจตราด้วยซ้ำ แม้ทุกคนจะตะโกนได้พร้อมเพรียงกันมาก ทว่าหัวหน้าหญิงกลับไม่ดีใจ เ เพราะเมื่อก่อนเธอยังไม่นั่งก็ไม่มีใครกล้านั่ง ตอนนี้เธอยืนอยู่ แต่ไอ้หัวโล้นวาววับสะท้อนแสงตะวันแสบตา มันสว่างจ้าจนเธอเป็
