อาตมาคันมือเลยได้แต่เคาะอ่างเหล็กกับสวดมนต์ทำวัตรเช้าแทน” ฟางเจิ้งอธิบายด้วยมาดขรึม
“หยุดเคาะก่อนครับ ท่านลงมา ผมมีเรื่องจะพูดกับท่าน” สวีเหยียนเห็นฟางเจิ้งทำหน้าจริงจัง ไม่มีท่าทีว่าโกหกหรือจงใจก่อปัญญา แถมเขาเองก็รู้ว่าวัดมีกฎนี้เลยเชื่อเช่นกัน
ฟางเจิ้งวางอ่างเหล็กกับทัพพีตักข้าวลงแล้วเดินมาอยู่ข้างสวีเหยียน สวีเหยียนพูด “หลวงพี่ ท่านว่าท่านก็มาตั้งนานแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าบริษัทเราทำอะไร อีกเดี๋ยวจะมีอาจารย์ม มาบรรยายให้ฟัง ท่านเข้าไปฟังทำความเข้าใจหน่อย แล้วพวกเราค่อยคุยเรื่องหลังจากนั้นกัน ว่ายังไงครับ?”
ฟางเจิ้งพยักหน้าทันที “ได้ อาตมาก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนตั้งมากมายอยู่ในรังที่นี่ ไม่ไปเข้างานที่โรงงานแล้วทำอะไรกัน”
“แน่นอนว่าเป็นธุรกิจใหญ่ครับ! เอาละ ผมจะไม่พูดกับท่านเยอะ ถึงตอนนั้นท่านจะรู้เอง วันนี้ทำตามกันไปก่อนนะครับ เรากินข้าวด้วยกัน หลังจากนี้ทุกคนคือครอบครัวเดียวกัน กินด้วยกัน น เที่ยวด้วยกัน ทำงานด้วยกัน สร้างกำไรด้วยกัน!” สวีเหยียนกล่าว
ฟางเจิ้งพยักหน้าเหมือ
