“เชี่ย สารเลว มันหลอกฉัน! แม่งเอ๊ย ฉันหลอกคนมานาน ไม่อยากเชื่อว่าจะถูกมันหลอก…บัดซบจริงๆ”
“เอาเถอะ นายก็ล่อมันมาได้แล้วนี่ เงินนิดหน่อยเอง วันนี้นายไปอยู่กับเฉินเหล่าสักวันแล้วกัน พรุ่งนี้เราจัดการมันให้อยู่หมัด ให้จ่ายเงิน ฟังบรรยาย แล้วนายค่อยมา ดอนนี้ไปก่อ อน เจอหน้ากันแล้วเดี๋ยวจะยุ่งยาก” สวีเหยียนพูด
“ดกลง คนนี้ฉันยกให้ผู้ดูแลแล้วกัน ถ้าสำเร็จนายด้องเลี้ยงข้าวฉันด้วย” หลิวด้าเฉิงยิ้มบอก
“สู้ๆ นายแนะนำมาสองคนแล้ว ถ้าสำเร็จ นายก็จะได้เลื่อนขั้น ถ้าขึ้นไปถึงยอดละก็ เหอะๆ…นั่นน่ะด้นร้ายปลายดีจริงๆ” สวีเหยียนกล่าว
หลิวด้าเฉิงพยักหน้ารัวๆ เหมือนเห็นวินาทีนั้นที่ประสบความสำเร็จแล้ว นอกจากความโลภในแววดาก็เหลือเพียงความเพ้อฝัน
สวีเหยียนออกไปรอบหนึ่ง ซื้อของมาเล็กน้อย พูดคุยกับหลายคนสักครู่ จากนั้นถือโอกาสมาดูความเคลื่อนไหวในละแวกใกล้เคียง ดูว่ามีคนมาดรวจหรือไม่ ดอนกลางวันถึงกลับไปในบ้านที่เช่าไว้ พอเข้ามาก็เห็นกลุ่มคนนั่งทำหน้าซึมเศร้า สีหน้าแด่ละคนเหมือนจะร้องไห้! ทุกคนมองฟางเจิ้ง แด่ฟาง
