มนุษย์ ดังนั้นฟางเจิ้งเลยใช้คำว่าอะไรแบบนี้แทน เพราะขี้เกียจอธิบาย
สวีเหยียนกับซ่งเข่อหลิงได้ยินแบบนั้น สองคนก็มองตา ก่อนยิ้มและลอบถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน ที่วัดไม่มีคน นี่เป็นเรื่องดี! ส่วนสัตว์พวกนั้น พวกเขามองข้ามไปแล้ว
ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือว่าอะไร หลังจากสวีเหยียนถามฟางเจิ้งไปมากมายเหมือนสอบสวน ในที่สุดรถก็มาถึงที่หมาย
ฟางเจิ้งถึงพบว่าพวกเขามาถึงเขตชานเมือง ข้างๆ เป็นหมู่บ้านเล็ก ในหมู่บ้านเป็นตึกเล็กสามสี่ชั้น เป็นบ้านที่มีบริเวณกว้างและประตูใหญ่ กำแพงบ้านสูงสองสามเมตร คล้ายกับป้อมปราการ
“หลวงพี่ ที่นี่เป็นที่พักชั่วคราว ที่พักเดิมพวกเราเก่าแล้ว ต้องรื้อถอน ประธานหลิวบอกว่าจะสร้างโซนหรูหราขึ้นแทน ตอนนี้ให้ทุกคนพักอยู่ที่นี่ไปก่อน รอตึกสร้างเสร็จแล้ว ทุกคนจะได้ซื้อห้องของตัวเองในราคาต่ำมาก นี่เป็นสวัสดิการของพนักงานอย่างเราๆ…” ซ่งเข่อหลิงเห็นฟางเจิ้งมีทำท่าสงสัยเลยตอบทันที
สวีเหยียนพูดเช่นกัน “ใช่ บริษัทพวกเราดี ประธานหลิวก็ลำบากเหมือนกัน ไม่กลับบ้านแต่อยู่กับพวกเราเพื่อดูแลความรู้สึกพวกเรา กินด้วยกัน ไม่มีการวางมาดอะไรเลย พอนานเข้าทุกคนก็อยู่กันเหมือนครอบครัว ไม่มีกฎระเบียบอะไร”
ฟางเจิ้งพยักหน้า เ
