ยเย็นชา ดูท่าทางหลิวต้าเฉิงคงจะมีปัญหาจริงๆ แต่เขาเอ่ยต่อ “ถ้าไม่เข้าตาจนจริงๆ อาตมาจะไม่ยืมเงินคนอื่น”
ครั้งนี้พูดความจริง ไม่มีฟ้าผ่าลงมา
หลิวต้าเฉิงเงียบงัน ผ่านไปพักใหญ่ถึงส่งข้อความกลับมา “เฮ้อ นายนี่ยุ่งยากจริงๆ เอาเถอะ นายถ่ายบัตรประชาชนส่งมาให้ฉัน ฉันจะให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินให้”
ฟางเจิ้งชะงักงัน หรือเขาคิดผิด? แต่ก็ยังถ่ายบัตรประชาชนส่งไปให้
อีกฝั่งตอบเป็นอิโมจิ OK จากนั้นบอกว่าจะประชุมแล้วก็หายไป
ตอนบ่ายหลิวต้าเฉิงตอบกลับมาว่า “ฉันให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินให้นายแล้ว แต่ว่าตอนนี้ตั๋วขายหมด อีกอย่างดูเหมือนนายไม่เคยนั่งเครื่องบิน ไปก็ยุ่งยากอีก ตอนนี้เครื่องบินดีเลย์บ่อยๆ นั่งรถไฟสะดวกกว่า เมื่อกี้เพิ่งดูรถไฟความเร็วสูง ไม่มีที่ไปถึงเลย ฉันเลยซื้อตั๋วรถไฟธรรมดาแบบเบาะแข็งให้นาย เฮ้อ นายว่าไหม เดือนเจ็ดนักเรียนปิดเทอมมันเป็นปัญหาจริงๆ จะซื้อตั๋วนอนยังยากขนาดนี้เลย ที่ฉันหาซื้อตั๋วเบาะแข็งได้ก็เพราะมีเส้นสายกับทางกรมการรถไฟ เป็นไง เพื่อนเก่านายเจ๋งพอไหม?”
ฟางเจิ้งไม่รีบร้อนตอบ แต่ค้นหาในอินเทอร์เน็ต ไม่มีตั๋วเครื่องบินจริงๆ ทว่ามีตั๋วชั้นหนึ่ง! ตั๋วรถไฟความเร็วสูงก็ยังมีอยู่ ทำไมบอกว่าไม่มี? ตั๋วนอน
