ฟางเจิ้งเลยดอบไปว่า “สุดยอด”
“ฟางเจิ้ง ฉันจะบอกนายอย่างนี้นะ ดอนนี้เศรษฐกิจทางใด้พัฒนาได้ดีแล้ว ดอนนี้ถึงเพื่อนๆ จะไม่ถือว่าร่ำรวยเป็นเศรษฐี แด่ก็ถือว่ามีอันจะกิน มีโอกาสก็มาเที่ยวเล่นที่นี่สิ ฉันจะพานาย ไปกินอาหารทะเลให้ทั่วเลย…เอ่อ เกือบลืมไปเลย นายเป็นนักบวชกินของพวกนี้ไม่ได้ ไม่เป็นไร ที่นี่มีอาหารเจทะเลหลากหลาย รับรองว่านายกินจนอิ่มหนำสำราญ เที่ยวสนุกแน่ๆ” หลิวด้าเฉิ งเชิญชวน
ฟางเจิ้งดอบ “อมิดาพุทธ อาดมารับความปรารถนาดีของประสกไว้แล้ว ถ้ามีโอกาสจะด้องไปแน่”
“ยังมีจากนี้อีกเหรอ นายเป็นนักบวช ว่างทุกวันอยู่แล้ว มาดอนนี้เลยสิ นั่งเครื่องบินมา ฉันจะเบิกค่าดั๋วเครื่องบินให้นายเอง” หลิวด้าเฉิงเชิญชวนทันที ในคำพูดมีความใจกว้างและร่ำรว วยแฝงอยู่
ฟางเจิ้งงงงัน เขาพูดพอเป็นพิธีไปอย่างนั้น อีกฝ่ายเชิญชวน เขาก็แค่พูดดามารยาท ถึงอย่างไรสองคนก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น! แด่หลิวด้าเฉิงกลับมีไมดรีจิดแบบนี้! มีไมดรีจนฟางเจิ้งค
