ห้ฉันเหรอ?” เซ่าซินซิวปิดปากถามด้วยสีหน้าตกใจ
หวังหลุนก้มหน้าลงขานรับ ทว่าต่อมาก็เอ่ยเรียกความสนใจ “ใช่ ชอบไหม?”
“ชอบ สวยมาก…แต่ว่าหวังหลุน นายชอบฉันจริงๆ เหรอ?” เซ่าซินซิวพลันถามพลางจ้องดวงตาของหวังหลุน
หวังหลุนอยากตอบทันทีว่า ใช่!
ทว่าเมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับเอ่ยไม่ค่อยออก เซ่าซินซิวกล่าว “ตอนมหาวิทยาลัย ฉันรู้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ข้างนายตลอด พวกนายกินเที่ยวด้วยกัน ไปทะเลาะวิวาทด้วยกัน…เธอชื่อ อะไร?”
“ติงหนิง” หวังหลุนตอบ
“เธอสวยมากนะ…” เซ่าซินซิวพูด
หวังหลุนงงงัน ติงหนิงสวยเหรอ? จึงเอ่ยไปตามสัญชาตญาณ “เธอเป็นเด็กแก่แดด”
“เด็กแก่แดด? จะเป็นไปได้ยังไง เธอเป็นผู้หญิงอ่อนโยนอบอุ่นและเอาใจใส่ที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย อีกอย่างเธอไว้ผมยาวดูพลิ้วสวยมาก ทำไมถึงเป็นเด็กแก่แดดไปได้?” เซ่าซินซิวงุน นงง
หวังหลุนงุนงงเช่นกัน อ่อนโยนอบอุ่น เอาใจใส่ ผมยาว?
เหมือนมีภาพยนตร์ฉายผ่านความผิด ภาพขยับผ่านทีละภาพ เด็กแก่แดดที่ผมสั้น จับปลา ปีนกำแพง เตะหมาคนนั้น เด็กแก่แดดที่ช่วยเขาซักผ้า
