ฉันสงสัยจริงๆ ฉันเป็นเพื่อนหวังหลุนหรือเป็นแม่เขากันแน่…เซ็งสุด’
‘ไอ้บ้า! ลูกพี่ลูกน้องคนโตของฉันบอกว่าฉันเป็นคนสมองทึ่มด้านไวโอลิน! ฝึกไม่ได้ ฉันไม่เชื่อหรอก เอาวะ แม่จะหน้าด้านอยู่บ้านพวกเขาไม่ไปไหน วันๆ นอกจากกินข้าวแล้วก็จะเล่นไวโอลิน ไม่เชื่อหรอกว่าจะทำไม่ได้!’
‘ปวดบ่า ปวดนิ้ว ปวดเอว…แต่ฉันยังไปต่อได้!’
‘ลูกผู้พี่โทรศัพท์บอกแม่ฉันว่าฉันบ้าไปแล้ว เขาบอกว่าฉันเล่นไวโอลินทุกวันแบบเอาเป็นเอาตาย ฉันเอาเป็นเอาตายเหรอ? นี่ไม่ใช่เพื่อ…แต่ทำไมฉันต้องทำเพื่อเขาด้วย?’
‘ลูกผู้พี่ฉันบ้าไปแล้ว เอาไวโอลินให้ฉัน แถมขอร้องให้ฉันกลับบ้านด้วย เอาเถอะ ฉันซ้อมที่บ้านก็ได้’
‘เพื่อนบ้านแจ้งตำรวจแล้ว…ฉันว่าจะลองไปที่ชายหาดดู แถวนั้นคนเยอะมาก…’
‘คนที่ชายหาดน้อยลงเรื่อยๆ แล้ว พลังสังหารของฉันสูงมากจริงๆ แต่ฉันหาแหล่งใหม่ได้แล้ว เป็นที่มีหินทรายเป็นกองๆ ไม่มีใครมา ฉันจะได้เล่นไวโอลินตามอำเภอใจ แต่ว่าเท้าฉันถูกบาด เจ็บมากเลย…แต่นอกจากที่นี่แล้วฉันจะไปที่ไหนได้อีก? อยากร้องไห้…แต่ว่าฉันร้องไห้แล้วก็ไม่มีคนโอ๋อีก…จะร้องไห้ไปทำไม…’
‘เจอกับอาจารย์ดนตรีมหาวิทยาลัยที่เกษียณคนหนึ่ง เธอยอมฟังฉันเล่นไวโอลิน และสอนอะไรฉัน
