เงยหน้าขึ้นมากลับเป็นใบหน้าเปื้อนยิ้ม เจิดจ้าราวกับแสงตะวัน สบายๆ แต่กลับงดงามไม่มีจุดด่างพร้อย…
ฟางเจิ้งปิดเล่มบันทึก ถอนหายใจเอ่ยว่า “อมิตาพุทธ”
ตอนนี้เองเด็กแดงวิ่งเข้ามาถาม “อาจารย์ เป็นอย่างไรบ้าง?”
ฟางเจิ้งพยักหน้าบอก “เข้าใจแล้ว นายว่าควรทำยังไงดี?”
“ข้าว่าติงหนิงเหมาะกับหวังหลุนมากกว่า พวกเขาต่างหากที่ควรจะคู่กัน!” เด็กแดงตอบทันที
“ทำไมถึงคิดแบบนั้น?” ฟางเจิ้งถาม
เด็กแดงตอบอย่างเด็ดขาด “นางดีกับข้า!”
ฟางเจิ้งพูดไม่ออก
เด็กแดงกล่าวอย่างงงงัน “อาจารย์ ท่านทำหน้าแบบนี้คืออะไร ข้าพูดไม่ถูกรึ? ข้าต้องช่วยคนที่ดีกับข้าอยู่แล้ว หรือจะให้ช่วยคนที่ไม่รู้จัก?”
ฟางเจิ้งไม่มีคำจะโต้ตอบ แม้หลักการนี้จะไม่ชอบธรรมอยู่เล็กน้อย แต่ก็มีเหตุผลเหมือนกัน! ทว่าจะช่วยอย่างไรดีล่ะ? เรื่องความรักแบบนี้บังคับกันไม่ได้จริงๆ ถ้าหวังหลุนไม่ชอบติงหนิง ฟางเจิ้งก็หิ้วกระบองมาตีให้เขายอมรับไม่ได้…ดูท่าคงต้องรู้มุมมองของสองฝ่ายให้ชัดก่อน
คิดได้ดังนั้น ฟางเจิ้งจึงยืนขึ้น “จิ้งซิน อีกเดี๋ยวเราทำแบบนี้”
“หา…หา? อาจารย์ ท่านไม่กลัวทำพังรึ?” เด็กแดงเอ่ย “พี่ติงหนิงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ถ้าทำพังเดาว่านางต้องโกรธมากแน่…”
ฟางเจิ้
