จุดนี้ฟางเจิ้งรู้มาตั้งแต่ยังเล็กมากแล้ว แม้เขาจะดื้อรั้น แต่ก็มีขีดจำกัด ดังนั้นเขาถึงได้มีมนุษยสัมพันธ์ในหมู่บ้านขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นคงเป็นเพียงเด็กซุกซนคนหนึ่ง เดาว่าทุ กคนคงจะหลบเลี่ยงกันไม่ทันเลยทีเดียว
ทว่าเด็กแดงไม่ได้ว่าง่ายขนาดนั้น นั่งขยับก้นไม่หยุดราวกับมีแผลเปื่อยที่ก้น ในที่สุดก็อาศัยจังหวะที่ฟางเจิ้งไม่สนใจ กระโดดลงพื้นตะโกนว่าจะเข้าห้องน้ำแล้วจึงวิ่งไปเลย
ฟางเจิ้งจะไม่ให้เขาเข้าห้องน้ำได้หรือ? ได้แต่เตือนไปว่า “บอกพี่ติงหนิงนายก่อนค่อยไป!”
เด็กแดงรีบขานรับ เจ้านี่วิ่งไปได้ครู่หนึ่ง ไม่นานก็วิ่งกลับมาอย่างลับๆ ล่อๆ นั่งลงข้างฟางเจิ้ง ทำท่าทีว่านอนสอนง่าย
“นายไปทำอะไรมา?” ฟางเจิ้งถาม
เด็กแดงตอบ “เข้าห้องน้ำแล้วก็กลับมา อาจารย์ ท่านดูสิ ข้าว่าง่ายแค่ไหน เหอะๆ…”
ฟางเจิ้งมองเด็กแดงอย่างสงสัย รู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ได้ทำเรื่องดี ทว่าตอนนี้เอง ติงหนิงเดินออกมา กอดกล่องกระดาษใบใหญ่พูดอย่างจนปัญญาว่า “หลวงพี่ช่วยหน่อยค่ะ ไอ้นี่มันห หนักนิดๆ”
ฟางเจิ้งมองไ
