ามออกมาอีกที
เด็กแดงพูดด้วยความเป็นห่วง “พี่ติงหนิง ป่วยรึ?”
“หา? อาจเพราะเมื่อกี้วิ่งจนเหนื่อย พอลงน้ำกะทันหันเลยปรับตัวไม่ทันนิดๆ น่ะ อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว ส่งของให้รึยังคะ?” ติงหนิงตอบโดยไม่คิดอย่างนั้น
ฟางเจิ้งบอก “ให้ของไปแล้ว ถ้าสีกาไม่สบายก็พักเถอะ”
“ฉันไม่เป็นไร ร่างกายแข็งแรงดี ตั้งแต่เล็กมาแม่ไม่สนใจฉันเพราะฉันไม่ป่วย บอกว่าฉันเป็นเด็กประหลาด ต่อให้ป่วยจริงออกไปเดินๆ ก็หายแล้ว ไปเถอะ ย้ายสนามรบ! ครั้งนี้เป็นเป้าหมา ายใหญ่!” พูดจบ ติงหนิงก็ลากทั้งสองคนวิ่งไปข้างนอก
ตอนออกจากพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำมา เวลาก็บ่ายสามโมงครึ่งแล้ว ติงหนิงรีบเรียกรถแท็กซี่ สามคนพากันขึ้นรถรีบกลับบ้าน ครั้งนี้ติงหนิงพาฟางเจิ้งกับเด็กแดงเข้าบ้านเธอ เพียงแต่พอติงหน นิงเข้าบ้านก็ตรงไปขยับข้าวของไปมา
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงนั่งอยู่ในห้องรับแขก ฟางเจิ้งไม่เดินไปมามั่วซั่วเลย นี่คือบ้านของคนอื่น เป็นแขกแล้วเดินไปเดินมา โดยเฉพาะไปห้องน้ำหรือห้องนอน นั่นเป็นเรื่องที่เสียมารยาทมาก จ
