“เป็นไงคะ? จำฉันในแบบเดิมได้ไหม?” ติงหนิงโน้มเข้าไปใกล้หน้าฟางเจิ้ง ถามอย่างจริงจังมาก
ฟางเจิ้งตอบอย่างจริงจังมากเช่นกัน “มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นหญิงแต่งชาย แต่ว่า…มองไม่ออกนะว่าเป็นสีกา”
“นั่นโอเคค่ะ ในห้องอาหารตะวันตกจะใช้แสงสลัวกัน ถึงตอนนั้นก้มหน้าหน่อย ทำท่าทางเคลิบเคลิ้ม อีกฝ่ายน่าจะจำฉันไม่ได้…เฮ้ย มาแล้ว! พวกเขามาแล้ว! หาที่หลบเร็ว!” ติงหนิงรีบไปหลบ หลังฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นจึงมองไป เห็นแต่รถแท็กซี่คันหนึ่งจอด ตามด้วยเด็กหนุ่มตัวใหญ่เดินลงมา เด็กหนุ่มไว้ผมสั้น ดูมีชีวิตชีวามาก การแต่งตัวเรียบง่ายแต่ดูแล้วโดดเด่นไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่านี่คือผลจากการจับคู่เสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง เด็กหนุ่มตัวใหญ่เปิดประตูอย่างขันแข็ง ผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงมา รูปร่างผอมสูง มีส่วนเว้าโค้ง เส้นผมยาวราวน้ำตกดำ ส สยายอยู่ข้างหลัง แสงตะวันสาดลงด้านบน สะท้อนออกมาเป็นประกายเส้นๆ…เด็กสาวไม่ได้ตื่นเต้นเท่าเด็กหนุ่ม ดูสงบนิ่งและมีมารยาท
