นายเป็นบรรพบุรุษเธอได้แล้วไม่ใช่รึไง?” ฟางเจิ้งกล่าว
“นางซื้อไอศกรีมให้ข้าแล้ว ซื้อของอร่อยให้ด้วย…” เด็กแดงตอบอย่างมีเหตุผลถูกต้อง
ฟางเจิ้งพูดไม่ออกโดยพลัน ศิษย์จอมล้างผลาญคนนี้ ถ้ามีนมก็เป็นมารดาได้เลย! ไม่มีหลักการแม้แต่น้อย แต่ฟางเจิ้งชินชาแล้ว จึงพูดเสียงเบา “พูดตามจริงนะ อาจารย์ก็ว่าซ้อมไวโอลินมาแค ค่เกือบครึ่งเดือนคงจะเล่นได้ไม่เท่าไรหรอก”
“ถ้าเล่นไม่ดีก็พังมิใช่รึ?” เด็กแดงพูด
ฟางเจิ้งเงียบ เด็กแดงว่าต่อ “ถ้าพังขึ้นมาก็ไม่ต้องมีงานช่วงหลังแล้วนี่? เราสองคนก็ไม่มีค่า? เช่นนั้นก็จะไม่มีใครดูแลเรื่องอาหารของเราสองคนอีก?”
ฟางเจิ้งตรึกตรองดู เหมือนว่าจะมีเหตุผล! “ดู…เอ่อ”
ฟางเจิ้งยังไม่ทันเอ่ย เสียงไวโอลินรื่นหูก็ดังขึ้นจากด้านนั้น เสียงไพเราะมาก ไม่มีเสียงเลื่อยขาโต๊ะอย่างที่สองคนคิดแม้แต่น้อย ในทางตรงข้าม มันเพราะมาก!
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงสบตากันทีหนึ่ง ต่างเห็นความตกใจในดวงตาของกันและกัน นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว! ถ้าฟางเจิ้งจำไม่ผิด ถ้าไม่ได้เล่นไวโอลินปีถึงสองปีก็ยากที่จะเล่นออกมาได้ไพเรา าะ
