ฟางเจิ้งไม่สนใจเลย เขาตอบโดยไม่คิดเช่นนั้น “แต่อาจารย์ไปไม่ได้ มองปลาในน้ำลึกไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้เหยียบอยู่กับพื้นทำเรื่องตรงหน้าให้ดีไม่ดีกว่าหรือ นายว่าประโยคนี้ถูกไห หม?” ฟางเจิ้งถามเปลี่ยนหัวข้อ
นี่คือฟางเจิ้ง เขาไม่ใช่คนหวังสูงแต่ความสามารถไม่ถึง หลงอยู่ในความเพ้อฝัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าแท้จริงที่สุด! เมื่อมองไปจะเห็นความผิดพลาดของตน ทำตอนนี้ให้ดีจะควบคุมอนาคตได้ ถ้าเ เขย่งเท้ามองหมู่เขาไกลๆ ชีวิตนี้คงเดินไปไม่ถึงยอดเขา…
หลังจากหเด็กแดงอธิบายอย่างอดทน ในที่สุดฟางเจิ้งก็เข้าใจว่าควรจะฝึกปราณอย่างไร ตกกลางคืน เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง ปรับลมหายใจ…
วันที่สอง ยามฟ้าสางเล็กน้อย ฟางเจิ้งตื่นนอนแล้วจึงปลุกพวกลิงกับเด็กแดงทั้งหมด
เด็กแดงขยี้ตาพลางถาม “อาจารย์ เช้าตรู่ขนาดนี้ ท่านจะทำอะไร?”
“ไม่ทำอะไร อาจารย์ว่าจะพาพวกนายลงเขา แน่นอนว่าถ้าพวกนายไม่อยากไปก็อยู่บนเขาได้” ฟางเจิ้งตอบ
“ไป!” เมื่อเด็กแดงได้ยินว่าลงเขาได้ก็คึกคักทันใด
“ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเตรียมตัวหน่อย” ฟางเจิ้งยิ้มบอก
เด็กแดงรีบกลับเข้าไป
