ล้างหน้าบ้วนปากแล้วถึงจะออกมาด้วยความกระปรี้กระเปร่า สวมชุดนักบวชน้อยสีฟ้า ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
เจ้าลิงตามอยู่หลังฟางเจิ้งตลอด กระรอกกอดผลไม้เปลือกแข็งลูกหนึ่งไว้ เรียกชื่อให้น่าฟังได้ว่าอาหารเช้า หมาป่าเดียวดายฉี่เป็นฟอง ก็ถือว่าเตรียมพร้อมกันเสร็จแล้ว
เมื่อเห็นทุกคนพร้อมแล้ว ฟางเจิ้งจึงโบกมือและพาทุกคนลงเขา
“อาจารย์ วันนี้มีธุระอะไรที่ตีนเขาเหรอ?” กระรอกถามอย่างแปลกใจราวกับเด็กน้อย
“วันนี้เป็นวันเทศกาล อาจารย์จะพาพวกนายไปสัมผัสเทศกาลของมนุษย์สักหน่อย” ฟางเจิ้งพูดอย่างเคร่งขรึม นัยน์ตามีรอยยิ้มชั่วร้าย
“อาจารย์ ไหนท่านบอกว่าวันนี้เป็นวันแห่งความรัก ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรานี่? ลงเขาตอนนี้ ท่านจะทรมานหมา[1]รึ?” เด็กแดงเล่นอินเทอร์เน็ตทุกวัน ย่อมเข้าใจอะไรมากขึ้นเล็กน้อย
ทว่ามีคนไม่เคยเล่นอินเทอร์เน็ต อย่างเช่น…
“ทรมานฉันทำไม?” หมาป่าเดียวดายถามอย่างบ้องแบ๊ว
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงไปต่อไม่ถูก
ฟางเจิ้งดึงหัวข้อสนทนากลับมา “เข้าสังคมก็เป็นการฝึกฝนเหมือนกัน วันนี้เราจะเข้านรก ไปสัมผัสความรู้สึกของการทรมานหมากันหน่อย…เฮ้อ…”
กระรอกบ้องแบ๊ว ไม่เข้าใจความหมาย หมาป่าเดียวดายก็ไม่เข้าใจ แต่มักรู้สึกว่ารูก้นขมิบแน่น สัมผัสได้ว
