อว่าเขาเป็นคน นแรก ถ้าแพร่งพรายออกไป เขารู้สึกว่าพรุ่งนี้คงได้ขึ้นหน้ากระดานหมู่บ้านแน่ๆ
สรุปคือหวังโอ้วกุ้ยเพิ่งเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดีใจของภรรยาเขาดังแว่วมา ขณะเดียวกันยังมีเสียงด่าทอว่า “ตาแก่นี่ อายุปูนนี้แล้วยังให้ไอ้นี่มาอีกเหรอ! น่าขายหน้า! เปลืองเงิน เอาไปคืนเลย ฉันไม่เอา! นี่คุณจะทำอะไร? คุกเข่าทำไม?”
“เมียจ๋า หลายปีมานี้ลำบากหน่อยนะ!”
“คุณ…ไปไกลๆ เลย รู้ก็ดีแล้ว”
“เมียจ๋า ขอจุ๊บทีหนึ่ง…”
…..
พอได้ยินคำพูดน้ำเน่าแบบนี้ ฟางเจิ้ง หมาป่าเดียวดาย กระรอก และเด็กแดงพากันตัวสั่น นึกถึงท่าทางของสองคนในภาพแล้วก็ตัวสั่นอีก
กระรอกพูดอย่างขมขื่น “อาจารย์ ทำไมศิษย์รู้สึกขนลุก น่าตกใจจังเลย?”
หมาป่าเดียวดายก็เอ่ย “มนุษย์น่ากลัวอย่างที่คิดไว้เลย พูดคำนี้ได้แบบ ฉันฉี่จะราด…”
“อาจารย์ ศิษย์กลับเขาก่อนละ” เจ้าลิงพูด
ฟางเจิ้งมองค้อนพวกมัน ขี้เกียจจะสนใจเจ้าพวกนี้ นี่เพิ่งเริ่มเอง จะไปไหนกัน?
เมื่อเห็นฟางเจิ้งไม่โต้ตอบ กระรอกจึงถามด้วยความแปลกใจ “อาจารย์ ดอกไม้นั่นสวยมาก ให้ดอกไม
