กลางป่าเขา ร่างเงาทั้งสามเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ได้แก่ หลินเฮาเทียน เจียงเจี่ยน และผิงอัน ทั้งสามได้รับบาดเจ็บในระดับต่างกัน สภาพดูย่ำแย่
เบื้องหลังของพวกเขาคือเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ ใช้พลังแห่งฟ้าดินกลืนกินป่าเขาด้านหลัง ความร้อนสูงทำให้ห้วงอากาศเกิดการผันผวน
“บัดซบ ข้าก็บอกแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมีอสูรขั้นถ้ำสวรรค์อยู่ตัวเดียว คิดไม่ถึงว่าจะเป็นลูกมัน!”เจียงเจี่ยนกล่าวอย่างกัดฟัน เขากำง้าวสามแฉกสองคมแน่น หลบเลี่ยงต้นไม้ตามทางไปเรื่อยๆ
หลินเฮาเทียนกล่าวอย่างจนใจ“ใครจะไปรู้ว่าหนุ่มที่แข็งแกร่งและใหญ่ขนาดนี้จะคือลูกมัน คราวนี้ซวยจริงๆ”
“เรื่องนี้ข้าเป็นคนคิดเอง พวกเจ้ารีบหนีไปก่อน ข้าจะถ่วงมันไว้!”
เขาหันกลับอย่างรวดเร็วชกออกไปหนึ่งชุด กระแสพลังหมัดอันน่าสะพรึงทะลวงทะเลเพลิง อสูรยักษ์ดุร้ายตนหนึ่งกำลังบินมาจากดินแดนไร้ขอบเขต ซึ่งก็คือกิ้งก่าปีกดำที่ขยายใหญ่ หาใช่แค่ขยายใหญ่ไม่ ถึงขั้นพูดได้ว่าแตกต่างราวฟ้ากับดินทีเดียว
เจ้ากิ้งก่าปีกดำตนนี้ไม่รู้วากว้างกี่ลี้ ปกคลุมท้องฟ้าตะวัน กรงเล็บที่ใหญ่กว่าภูเขาพุ่งโฉบลงมา พลังความแข็งแกร่งอันบ้าคลั่งนั้นสะเทือนภูเขา ต้นไม้ใบไม้ปลิวว่อน
หลินเฮาเทียนไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย เขาวาดมือเป็นวงกลมด้านหน้า ก่อนออกหมัดพร้อมกัน พลังปราณขาวดำควบแน่นกลายเป็นรูปร่างจานหินขนาดมหึมา ลวดลายภายนอกคล้ายปลาหยินหยางในภาพไทจี๋ ใช้พลังขดหอยผลักออกไปข้างหน้า พลันขยายขึ
