! เปรี้ยง…
ฟ้าดินเกิดเสียงเลื่อนลั่น แสงสว่างจ้าตาบนท้องฟ้าทำให้ฟ้าดินสิ้นสีสัน คลื่นและลมแสนพรั่นพรึงประหนึ่งจะล้างโลกถาโถมทั่วทิศ ทะเลเพลิงถูกพัดกระจาย เปลวไฟที่ปกคลุมอยู่ทั่วเมืองหายวับไปในพริบตา ทุกคนนิ่งอยู่กับที่และเหม่อมองภาพนี้ด้วยสีหน้าตื่นตะลึง รวมทั้งชายวัยกลางคนที่เจียงฉางเซิงประทับร่างเขาด้วย
พร้อมกับเสียงคำรามร้องอย่างเจ็บปวดและสิ้นหวังของปีศาจราชสีห์สามหัว ความน่าหวาดกลัวฮึกเหิมของมันก็หายวับไปสิ้น วิหคปีศาจที่อยู่เต็มท้องฟ้าถูกสังหารทั้งหมด เลือดและเนื้อของพวกมันสาดเทลงมาเบื้องหลังดังสายฝน จวบจนฟ้าดินกลับมามีสีสันดังเดิม ชาวบ้านและชาวยุทธ์ภายในเมืองล้วนเหม่อมองท้องฟ้า ทะเลเมฆปราณปีศาจที่อยู่เบื้องบนตัวเมืองถูกทะลวงจนเป็นโพรงขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางมากกว่าร้อยลี้ ราวกับท้องฟ้าถูกชนทะลุ น่าสะท้านใจนัก
รวดเร็วจากนั้น ทั่วเมืองก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังขึ้นชนิดสะท้านฟ้าสะเทือนดิน ชายวัยกลางคนนิ่งเหม่ออยู่กลางอากาศ เขาสัมผัสได้ว่าพละกำลังมหาศาลกำลังออกไปจากร่างของเขา เขามีน้ำตาคลอตาและพึมพำว่า
“มหาเทพ ผานกู่… เทพคุ้มครองพวกเรา”
ร่างแยกของเจียงฉางเซิงมุดเข้าไปในร่างแท้ของเขา จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นและลงมาข้างใต้ต้นไม้วิญญาณปฐพี จือจวินรีบถามไปว่า
“เมื่อครู่เป็นวิชาเซียนหรือเจ้าคะ”
เจียงฉางเซิงกล่าวว่า “ประมาณนั้นกระมัง”
มู่หลิงลั่วถามอย่างสงสัยว่า “เมื่อครู่นี้ท่
