แย่เหมือนเดิมเลย โผงผางชะมัด”
“คุณนี่นะ อย่าไปพูดเลย…แต่จะว่าไปบนโลกนี้มีผู้ชายดีๆ แบบหร่วนไห่ไม่เยอะแล้วแหละ” ภรรยาผู้ชายพูด
ผู้ชายมองบนทีหนึ่ง “ใครว่าล่ะ? สามีเธอก็เป็นผู้ชายที่ดีหมายเลขหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”
“ไปไกลๆ เลย หน้าด้าน!”
“เหอะๆ…”
……….
หร่วนไห่กลับมาถึงบ้านแล้วปิดประตู ไปนั่งตรงมุมเตียงเตา เงยหน้ามองผนังตรงข้าม บนผนังมีแต่ภาพ ด้านบนแขวนช่วงชีวิตการเติบโตของเด็กหญิงคนหนึ่งไว้ บนรูปภาพบางส่วนยังมีผู้หญิงคนหนึ่งด้วย มองจากเสื้อผ้าแล้ว ตอนที่ผู้หญิงคนนี้ถ่ายภาพน่าจะเป็นเมื่อยี่สิบปีก่อน บางภาพรางเลือน บางภาพขาดหาย ทว่าหร่วนไห่เย็บเล่มไว้ กรอบภาพประณีตมาก ด้านบนแกะสลักลายดอกไม้สวยนานาชนิด บ้างก็แกะสลักภาพโดราเอมอนกับเซเลอร์มูน กระทั่งมีภาพวาดการ์ตูนดาราเมื่อยี่สิบปีก่อนหรือไม่ก็ภาพเหมือน
หร่วนไห่นั่งเงียบๆ อยู่แบบนี้ เมื่อค่ำคืนมาเยือน แสงจันทร์ลอดเข้ามาในบ้านจากทางหน้าต่าง ราวกับว่ามีหิมะโปรยหนึ่งชั้นภายในบ้าน ทำให้บ้านหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม ผ่านไปนานหร่วนไห่ถึงเปิดไฟ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะวาดภาพที่เขาทำขึ้นเอง ดินสอดำแท่งหนึ่งคืออุปกรณ์วาดภาพทั้งหมดที่เขามี
ภายในห้องเงียบ
