เล็กเจริญรุ่งเรืองข้างๆ พลางพูด “อาตมาเพียงแค่กำลังปลงอนิจจังเท่านั้น อาตมาจำได้ว่าตอนเด็กหลวงตาหนึ่งนิ้วอาจารย์อาตมาพูดกับอาตมาว่า เขาเดินบิณฑบาตมาจากทางใต้ ตอนนั้นไม่ใช่อย่างตอนนี้ที่มีแต่ตึกสูงใหญ่ ทุกที่คือคน เดินไปสิบกว่าลี้จะเจอคนในสิบลี้ แต่ตอนนั้นไม่ว่าเดินไปที่ไหน เพียงเคาะประก็ได้เข้าพักหนึ่งคืน กินข้าวหนึ่งมื้อ เดินไปเรื่อยๆ ถึงจะลำบาก แต่กลับอบอุ่นตลอดทาง ทว่าไม่รู้ทำไมอาตมาเดินบนถนนนี่แล้ว มองแสงไฟไร้ที่สิ้นสุดสองข้างทางแล้วกลับเหมือนอยู่ในความฝัน ราวกับว่าระหว่างสองคนมีปราการไร้รูปแห่งหนึ่งขวางพวกเราเอาไว้ พวกเขาคล้ายๆ กับภาพมายา เป็นเครื่องตกแต่งหนาวเหน็บที่ไม่มีอยู่จริง”
โอวหยางเฟิงหวาฟังฟางเจิ้งเหมือนกำลังครุ่นคิด พยักหน้าแล้วพูดเบาๆ “พ่อฉันก็เคยบอกว่าเขาไม่ชอบเมือง ยิ่งเป็นเมืองใหญ่ก็ยิ่งไม่ชอบ เขาบอกว่าเดินในเมืองเหมือนตกเข้าไปในกรง นกอยู่กันตัวละกรง แม้จะอยู่ใต้ต้นไม้เดียวกัน มองเห็นกัน ได้ยินกัน แต่ไม่มีทางเข้าไปหาอีกฝ่ายได้ตลอดกาล ระยะห่างที่ใกล้ที่สุดในโลกคือระยะห่างของสองประตูระหว่างชั้น ไกลเพียงหนึ่งก้าว แต่ไม่มีวันเคาะหากัน ไม่รู้จักกัน”
ฟางเจิ้งถอนหายใจ “นี่คื
