นี่ศิษย์น้องอาตมาจื่ออวิ๋น หลวงพี่กับสีกาชื่ออะไรกัน? บำเพ็ญเพียรบนภูเขาใด?”
เหมือนอย่างที่กล่าวไว้ว่าพออีกฝ่ายขอโทษเราจะแข็งใจว่าตอบมิได้ ถึงโอวหยางเฟิงหวาจะรู้สึกว่าหลวงจีนนี่เหมือนไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนถอยไปข้างๆ ให้ฟางเจิ้งจัดการ
ฟางเจิ้งยิ้มอบอุ่น ประนมสองมือแสดงความเคารพตอบ “อาตมาฟางเจิ้ง เจ้าอาวาสวัดเอกดรรชนีบนภูเขาเอกดรรชนี ยินดีที่ได้รู้จักหลวงพี่จื้อเหนิง”
“วัดเอกดรรชนีบนภูเขาเอกดรรชนี?” หลวงพี่จื้อเหนิงอึ้งงันก่อนทำท่าทางขบคิด คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายไม่รู้ว่าแสร้งหรือว่าจริง เขาส่ายหน้าพลางว่าด้วยเสียงดัง “อาตมาคิดว่ารู้จักทุกวัดใหญ่ในมณฑลแล้ว ต่อให้เป็นวัดเล็กในเขตป่าเขาก็เคยได้ยินมาหมด แต่อาตมาคิดอยู่นานก็ไม่เคยได้ยินชื่อวัดเอกดรรชนี หรือว่าหลวงพี่จะเป็นเจ้าอาวาสวัดใหญ่นอกมณฑล?” จื้อเหนิงจะเน้นคำว่านอกมณฑล ใหญ่และเจ้าอาวาสเป็นพิเศษ
ด้วยความที่เขาพูดเสียงดัง ทั้งห้องโถงส่วนหน้าเลยได้ยินชัดเจน พนักงานบริการหน้าเคาน์เตอร์และนักบวชหลายรูปที่เพิ่งลงลิฟต์มาต่างได้ยินพอดี
จื้ออวิ๋นพลันโพล่งขึ้น “ศิษย์พี่พูดแบบนี้ทำให้ผมตกใจจนต้องรีบดูแผนที่เลย ไหนผมดูห
