กัน แม้จะพูดไม่ค่อยมารยาท แต่ก็มีหลักการแบบนี้จริงๆ พวกเขาก็ชอบความรู้สึกที่พวกคุณอาเหล่านั้นคุยโม้เช่นกัน
ถึงเมืองเฮยซานอย่างรวดเร็ว ลงจากรถมาฝั่งตรงข้ามเป็นสถานีรถไฟ กลุ่มคนวิ่งเข้าไปตลอด ฟางเจิ้งกับเด็กแดงไม่ค่อยเข้าใจระเบียบขั้นตอนแบบนี้เท่าไรจึงมีแต่โอวหยางเฟิงหวาที่ยุ่งวุ่นวาย เธอจองตั๋วผ่านอินเทอร์เน็ตเรียบร้อย ก่อนเอาบัตรประชาชนของฟางเจิ้งไปรับตั๋วที่เครื่อง ซื้อตั๋วเด็กมาอีกใบเป็นอันเสร็จทุกอย่าง
เมื่อเข้าสถานีรถ สายตาเด็กแดงใช้ประโยชน์ไม่ได้อยู่นิดๆ ถึงจะเคยเห็นว่าสถานีรถไฟหน้าตาเป็นอย่างไรในอินเทอร์เน็ต แต่เพิ่งได้สัมผัสระยะประชิดแบบนี้เป็นครั้งแรก แม้จะเคยเห็นของวิเศษ เคยเห็นตำหนักโออ่ามานับไม่ถ้วน แต่การตกแต่งและลักษณะอะไรพวกนี้ต่างไปอย่างสิ้นเชิง รู้สึกแค่ว่าแปลกใหม่ไปหมด
ส่วนฟางเจิ้ง ถึงจะแปลกใจแต่ก็ยังกดเอาไว้ คิดว่าถ้ามองไปรอบๆ มันดูน่าขายหน้าไปนิดๆ
“อาจารย์ ไม่ใช่แล้ว” ตอนนี้เองเด็กแดงพลันกดเสียงเบาถาม
ฟางเจิ้งมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ? จึงส่งสายตาถาม
เด็กแดงพูดเบาๆ “ข้าเคยเห็นในอินเทอร์เน็ตมา พวกเขาบอกว่าพนักงานบริการรถไฟความเร็วสูงเป็นหญิงงาม ขายาวใส่ถุงเท้าผ้าไหม เครื่องแบบยั่วยว
