ยโวยวาย มาตบหัวฉันนี่ หัวข้างหลังแสบร้อนไปหมดแล้ว”
แต่เพิ่งสิ้นเสียง คุณป้าก็ตบเข้าไปอีกที
“ไม่ใช่แล้ว เธอทำอะไรอีก?” ผู้ชายเป็นกังวลแล้ว
“เปล่านี่ ทำตาแบบนี้หมายความว่าไง? ไม่ใช่ลูกเขา แต่เขาพาเด็กมาด้วย แกจะนั่งสบายใจๆ แบบนี้ได้เหรอ?” คุณป้าว่า
ผู้ชายมองโอวหยางเฟิงหวาที่ทำหน้าว่าตนไม่มีความผิดกับเด็กแดงที่ทำหน้าว่าจะให้นั่งหรือไม่ให้นั่งก็ได้ ก่อนมองไปข้างบน “ได้ๆๆ…เธอชนะ ฉันจะหลีกให้นั่งตกลงไหม” ผู้ชายพูดจบก็ยืนขึ้นก่อนพูดเสริมไปว่า “มีโอกาสก็ลงเขามาดูให้บ่อยๆ หน่อย เปิดโลกบ้าง! เด็กนี่นะ แม่ง แข็งแรงกว่าฉันอีก!”
เอ่ยจบก็ไปยืนข้างหลัง
คุณป้าไม่เข้าใจความหมายเขาและไม่อยากคิดด้วย แต่เรียกโอวหยางเฟิงหวากับเด็กแดงทันที “มาๆๆ อย่ามัวแต่ยืน รีบมานั่งเร็ว”
โอวหยางเฟิงหวารีบขอบคุณให้กับไมตรีจิตของคุณป้า แม้การเดินทางครั้งนี้จะรู้สึกตลกอยู่นิดๆ กระทั่งไม่ใกล้เคียงกับแนวความคิดและมารยาทต่างๆ ที่เธอเรียนรู้จากในโรงเรียนเลย ถึงขั้นมีคำพูดและการกระทำมากมายที่ไม่มีมารยาทเอามากๆ ทว่าเธอกลับพบว่าตนไม่รังเกียจการกระทำแบบนี้แม้แต่น้อย ถึงขนาดในใจชอบไมตรีจิตที่จริงใจ เรียบง่ายและหยาบคายแบบนี้อย่างยิ่
