หมื่นคนขึ้นไป จึงต้องใช้ตำรวจติดอาวุธกับตำรวจคอยรักษาความสงบ ที่นั่นน่ะ…มีคำพูดหนึ่งพูดไว้ดีมาก นักบวชทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ไม่เคยร่วมพิธีใหญ่ที่มีคนเกินหมื่นจะกระดากอายไม่กล้าบอกว่าตนคือนักบวช แน่นอนนักบวชธรรมดาส่วนใหญ่ได้แค่ร่วมสวดมนต์เพื่อเป็นสิริมงคลกับพุทธมามกะทั่วไปตรงตีนเขาเท่านั้น คนที่ได้ขึ้นไปบนยอดเขาเข้าร่วมพิธีชะล้างจิตใจต่างหากที่สุดยอดของจริง แต่ก็ต่อให้เป็นตีนเขาก็ยังมีการแบ่งโซนนักบวชกับพุทธมามกะ แถมยังจุคนได้จำกัด ใครมาก่อนได้ก่อน แน่นอนว่ามีกรณีพิเศษ นั่นคือคนที่ได้รับบัตรเชิญก็จะมีที่สำรองให้ ให้ฉันดูหน่อยว่าท่านอยู่ตรงไหน…” โอวหยางเฟิงหวาอ่านอย่างละเอียดก่อนร้องด้วยความตกใจ
“นี่…เป็นไปได้ยังไง?”
ฟางเจิ้งถามด้วยความแปลกใจ “อะไรเหรอ?”
“ไต้ซือโคตรเจ๋ง แต่ทำไมถึงได้บัตรเชิญในโซนธรรมดาตรงตีนเขา?…คนวัดแสงสายัณห์ดูถูกกันเกินไปรึเปล่า?” โอวหยางเฟิงหวาทำปากจู๋ ร้องเรียนความไม่เป็นธรรมให้ฟางเจิ้ง
แต่ฟางเจิ้งไม่คิดอย่างนั้น เขาพูดยิ้มๆ ว่า “สีกาเป็นคนบอกเองนี่ คนเยอะ ที่นั่งน้อย ได้คำเชิญก็ดีแล้ว”
“ไม่ใช่อย่างนั้น ดีเลวยังไงท่านก็เป็นเจ้าอาวาส ไม่อยากเชื่อว่าจะเชิญให้อยู่ตรงตีนเขา
