ุทธ ถ้าอย่างนั้นไปด้วยกัน”
………
นัดเวลาเรียบร้อยว่าสามวันออกเดินทาง โอวหยางเฟิงหวาจึงลงเขาไปอย่างมีความสุข
ฟางเจิ้งเงยหน้ามองฟ้าพลางว่า “ระบบ นายบีบให้อาตมายากจนขนาดนี้จะดีจริงๆ เหรอ?”
น่าเสียดายระบบไม่สนใจเขา
สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอได้ยินว่าฟางเจิ้งจะลงเขาอีกครั้ง เด็กแดงเอาใจใส่เป็นพิเศษ ตื่นนอนเช้าที่สุดทุกวัน ใช้ใจทำอาหารเช้าโดยเฉพาะ ตักน้ำ ทำงาน เรียกว่าขยันเลย
แต่หมาป่าเดียวดายไม่ค่อยสนใจการลงเขาแล้ว เพียงแค่เร็วๆ นี้มักจะพัวพันฟางเจิ้ง ปากพึมพำว่า “อาจารย์ ตอนกลับขึ้นเขามาเอาลูกบาสมาฝากศิษย์สักลูกสิ?”
ฟางเจิ้งมองบน “นายคิดว่าอาจารย์ซื้อลูกบาสได้อย่างนั้นเหรอ?”
หมาป่าเดียวดาย “…”
กระรอกสนใจการลงเขานิดๆ ทว่าพอเห็นเด็กแดงช่วยมันทำความสะอาดรังกระรอกทุกวันแล้ว แถมยังให้เมล็ดสนให้มากองหนึ่งก็เลยไม่คิดจะแก่งแย่ง ว่างๆ ยังพูดกับฟางเจิ้งอีกว่า “อาจารย์ ศิษย์ว่าศิษย์ลงเขาช้าหน่อยก็ไม่เลวเหมือนกัน”
ลิงอยากลงเขา ทว่าเด็กแดงตามมันทุกวัน ศิษย์พี่อย่างนู้น ศิษย์พี่อย่างนี้ กระทั่งซักจีวรให้ ลิงเลยเกรงใจจะแย่งกับเขา
……………………..
