มีเพียงพวกมันที่รู้ ตอนนี้มีเม็ดยาที่ให้ตนพูดได้แล้วย่อมเห็นคุณค่าอย่างยิ่ง
ฟางเจิ้งแจกเม็ดยาไป เจ้าสามตัวน้อยรับไปคนละเม็ด ก่อนโยนใส่ปากด้วยความกระวีกระวาดร้อนใจ
“ฉันพูดพวกนายเข้าใจไหม?” กระรอกใจร้อนเป็นที่สุด พูดขึ้นเป็นคนแรก
ผลคือพอมันพูด หมาป่าเดียวดาย ลิงและเด็กแดงต่างมีท่าทีประหนึ่งนักพรตชราเข้าฌาน ไม่ตอบกลับ ไม่มีใครมองมัน
กระรอกเกาหัว พูดพึมพำว่า “หรือว่าสรรพคุณยายังไม่ออกฤทธิ์? ถ้าอย่างนั้นรออีกหน่อยแล้วกัน…”
หมาป่าเดียวดาย ลิง ด็กแดงและฟางเจิ้งมองตากัน กลั้นขำไว้แกล้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ
ผ่านไปอีกครู่หนึ่งกระรอกถามอีก “พวกนายฟังเข้าใจไหมว่าฉันพูดอะไร?”
ทว่าก็ตามมาด้วยสายตาฉงน ก่อนส่ายหน้า
ใบหน้าเล็กกระรอกย่นเป็นก้อน มองฟางเจิ้งเศร้าๆ “อาจารย์ พวกเขาฟังศิษย์ไม่เข้าใจ ยานี่หมดอายุแล้วรึเปล่า?”
ฟางเจิ้งกลั้นยิ้มไว้ ตบหัวกระรอกด้วยมาดขรึม “อาจารย์ฟังเข้าใจ”
กระรอกชี้หมาป่าเดียวดายกับลิงพลางว่า “แต่พวกเขาฟังไม่เข้าใจ ฮือๆๆ…ยาของศิษย์หมดอายุแล้ว ว๊ากๆ…อาจารย์ ฉันจะเอาอีกเม็ด”
เจ้าตัวเล็กเริ่มเอะอะโวยวาย กลิ้งไปมาบนพื้น อ้อนวอนต่างๆ นาๆ
ฟางเจิ้งอดขำไม่ได้ ตบหัวเราะกระรอก “คนจะละโมบไม่ได้ บางทีเ
