เด็กแดงยังดีใจได้ไม่เท่าไร ก็ได้ยินฟางเจิ้งเอ่ยอย่างราบเรียบ “แต่ว่าการโกหกเป็นบาปหนัก! จิ้งซิน จากนี้ตักน้ำเพิ่มเป็นเท่าตัว!”
“เอ่อ…” เด็กแดงตะลึงค้าง ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกเขาจะโกหกทำไม แค่สารภาพผิดก็รอดแล้ว…จะร้องไห้!
กระรอกได้ยินดังนั้นก็ร้องแย่แล้วในใจ คิดจะหลบหลีกไป
แต่ฟางเจิ้งจับหางเล็กๆ ของมันไว้ก่อนหิ้วขึ้นมา
กระรอกยิ้มแหยๆ ให้ฟางเจิ้ง ทำหน้าอ้อนวอน
“จิ้งควน นายช่วยศิษย์น้องของตัวเอง นี่เป็นเรื่องดี” ฟางเจิ้งกล่าว
กระรอกพลันถอนหายใจโล่งอก…
ทว่าฟางเจิ้งเอ่ยต่อในฉับพลัน “แต่ว่านายรับสินบน ถึงจะช่วย นี่ก็เป็นความผิดร้ายแรง!”
พูดจบ ฟางเจิ้งหยิบชามมาใบหนึ่ง “นายลงเขาไปตักน้ำกับศิษย์น้อง เขาทำเสร็จเมื่อไร นายก็พอเมื่อนั้น”
กระรอกเห็นชามใหญ่ที่เกือบจะเท่าตัวมันแล้ว ตาก็เหลือกแทบจะเป็นลมหมดสติไป
ฟางเจิ้งไม่สนใจ เขารู้ดีจากหมาป่าเดียวดายว่าน้ำบริสุทธิ์และข้าวผลึกเปลี่ยนคุณสมบัติร่างกายสิ่งมีชีวิตได้ ความเร็วหรือพละกำลังของหมาป่าเดียวดายเป็นต้นนั้นเหนือกว่าขอบเขตหมาป่าไปนานแล้ว แม้ปกติกระรอกจะขี้เกียจ แต่เมื่อก่อนเจ้านี่เคยเอาเมล็ดสนกลับมาทีหนึ่งห้าหกเมล็ด เร็วๆ นี้ก็มีครั้งหนึ่ง ฟางเจิ้งเห็นว่ามันหิ้ว
