ถุงผ้าลากกลับมาได้ แถมยังปีนต้นไม้ได้แล้ว เห็นได้ชัดว่าพละกำลังของมันมีไม่น้อยเช่นกัน เขากังวลแค่ว่าน้ำชามนี้จะหนักพอหรือไม่…
เมื่อลงโทษเสร็จแล้ว ฟางเจิ้งพูด “เอาล่ะ อย่ามัวแต่ยืน รีบไปทำกับข้าว”
สองวันที่อยู่ข้างนอกก็ไม่ได้หิวอะไร แค่กินข้าวและกับข้าวปกติแล้ว ฟางเจิ้งรู้สึกว่าริมฝีปากใกล้จะไร้รสชาติ เมื่อไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่เจ็บปวด ถึงจะกินข้าวผลึกบนภูเขามานานจนชิน แต่พอเทียบกันแล้วนั่นคืออาหารเลิศรส! แม้จะบอกว่าเป็นนักบวชควรละความละโมบเหล่านี้ แต่เขาก็ไม่เคยมองตัวเองเป็นนักบวชที่สมบูรณ์แบบเลย เป้าหมายสุดท้ายของเขาไม่เคยเปลี่ยนเพราะการย่างกรายของระบบ ‘พยายามสั่งสมบุญกุศล ช่วยคนอย่างสุดความสามารถ จากนั้นสึก!’
ฟางเจิ้งรอกินข้าวอยู่ข้างๆ ส่วนหมาป่าเดียวดายถูกลิงกับกระรอกลากเข้าไปในห้องครัว
“ศิษย์พี่ ลงเขาไปแล้วรู้สึกว่าโลกข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?” กระรอกถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เด็กแดงเข้าใจความหมายของเจ้าพวกนี้ที่เข้ามาเช่นกัน ก็แค่จะหาล่ามไม่ใช่หรือ เดิมทีเด็กแดงไม่สนใจเรื่องนี้ แต่พอคิดๆ ดูแล้ว ถ้าไม่สนใจ จากนี้ไปเดาว่าคงจะถูกขายอนาถายิ่งกว่าเดิม ศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมมือกันเป็นสิ่งสำคัญมาก
