ม็ดยาของนายอาจจะยังไม่ออกฤทธิ์ รอหน่อยเถอะ…อืม ข้าวใกล้สุกแล้ว อาจารย์จะไปทำกับข้าว”
พูดจบฟางเจิ้งก็ยืนขึ้นเดินไปหลังลานวัดพร้อมกับพูดขึ้น “จิ้งซิน นายปกปักภูเขาและเรียกฝนถือว่ามีคุณูปการยิ่งใหญ่ แต่ตัวนายเป็นราชาปีศาจ คงไม่ขาดแคลนสมบัติล้ำค่าอะไร อาจารย์จะไม่ให้รางวัลเป็นสิ่งของรูปธรรมแล้วกัน เอาแบบนี้ ครั้งหน้าอาจารย์จะพานายออกไปข้างนอก ว่ายังไง?”
เดิมทีเด็กแดงไม่สนใจของรางวัลอยู่แล้ว มีรางวัลก็ดี แค่ไม่ตกถึงคนข้างหลังก็พอ! ดังนั้นจึงรับไว้อย่างยินดีปรีดา เอ่ยขึ้น “ตกลง อาจารย์!” เด็กแดงพูดพร้อมกับตามไป
เด็กแดงไปแล้ว กระรอกที่นอนอยู่บนพื้นถามต่อ “ศิษย์พี่ ศิษย์น้อง พวกนายไม่เข้าใจที่ฉันพูดจริงๆ เหรอ?”
หมาป่าเดียวดายกับลิงมองตากันก่อนแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจต่อ
กระรอกมองบน ก่อนพูดพึมพำว่า “ลิงโง่ หมาโง่ ฟังไม่เข้าใจอะไรเลย…เอ่อ ศิษย์พี่ ศิษย์น้อง พวกนายทำตาแบบนี้หมายความว่ายังไง?” กระรอกเห็นว่าเรื่องนี้มีกลิ่นตุๆ ทำไมเจ้าสองตัวนี้ถึงทำหน้าโหดแบบนั้นล่ะ?
ต่อมาฟางเจิ้งก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของกระรอกดังมาจากข้างนอก ร้องไปพลางตะโกนไปพลาง “อาจารย์ช่วยด้วย! มีคนจะฆ่ากระรอก! โอ๊ย ศิษย์พี่ทำเกินไปแล้ว
