ร่อนัก…พริบตาเดียวก็กลับไปเหมือนตอนนั้นอีกครั้ง มีแต่เชื่อฟังคำ…
นี่คือเรื่องราวในภายหลัง
ตอนนี้ ฟางเจิ้งกลับภูเขาเอกดรรชนีแล้ว มองประตูภูเขาที่ห่างกันมานาน ฟางเจิ้งกับหมาป่าเดียวดายน้ำตานองหน้า นึกขึ้นได้ว่าพวกเขาสองคนแทบจะหิวตายข้างนอก สิ่งแรกที่ทำคือพุ่งเข้าไป ตะโกนเสียงดังว่า “จิ้งซิน ทำกับข้าว!”
แต่ได้ยินเสียงวุ่นวายข้างหลังลานวัด ตามด้วยเสียงปิดประตูดังปัง
ฟางเจิ้งเข้าไปหลังลานวัด ก็เห็นเด็กแดงยืนหน้าแดงๆ อยู่ตรงประตูห้องครัว ยิ้มเอ่ยว่า “อาจารย์ ศิษย์พี่ กลับมาแล้วรึ”
“อาจารย์ ฉันจะฟ้อง!” ฟางเจิ้งยังไม่ทันเอ่ย กระรอกก็พูดขึ้น
เด็กแดงได้ยินเข้าพลันคว้ากระรอกไว้ในอ้อมกอดแน่น พึมพำอะไรบางอย่าง กระรอกเลยลังเลแล้ว…
ฟางเจิ้งมองเด็กแดงด้วยความสงสัย ถามกระรอกว่า “จิ้งควน เกิดอะไรขึ้น?”
“อ่า…เอ่อ…คือว่า…อืม…” กระรอกไม่เก่งการโกหกที่สุด พูดอึกอักอยู่นานก็ยังไม่บอกอะไร
ฟางเจิ้งยิ้มหยีตามองเด็กแดง “นายจะบอกเองหรือให้อาจารย์สวดมนต์ช่วยให้คิดออก?”
เด็กแดงกลอกตาไปมา “ไม่มีอะไร ก็แค่กินข้าวผลึกเยอะไปหน่อยเท่านั้น…”
ขณะนี้เอง เจ้าลิงอุ้มหน่อไม้สองหน่อเข้ามาจากประตูหลัง พูดเรียบๆ ว่า “อาจารย์ ศิษย์น้องโกหก
