วามฝัน พลิกไปมาเร็วเกินไป ฉันตั้งตัวไม่ทันนิดๆ แล้ว” หวังคุนพูด
“นายมีมารยาทแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร? ไป วันนี้ฉันเลี้ยงเอง ร้องคาราโอเกะกัน!”
“ไม่ล่ะ นายไปเถอะ เย็นวันนี้ฉันอยากอยู่เงียบๆ”
“เชี่ย นายมีแฟนแล้วเรอะ? เออ จิ้งๆ (เงียบๆ) คือใคร”
“ไปไกลๆ เลย!”
………..
ทางด้านหลู่เจิ้งก็มีข่าวดีเช่นกัน หลู่เจิ้งที่เดิมทีมีโอกาสฟื้นกลับมาไม่ถือว่ามากหายดีอย่างรวดเร็ว หมอยังร้องว่าปาฏิหาริย์! หลู่ฮุย หวังคุน และพวกเฉินเหว่ยเดิน วิ่งและเล่นบาสเป็นเพื่อนหลู่เจิ้งทุกวัน แรงในการเคลื่อนไหวก็มากขึ้นเรื่อยๆ ตาม จนในที่สุดหลู่เจิ้งก็หายเป็นปกติในอีกครึ่งปีให้หลัง
หวังคุนกับเฉินเหว่ยเข้าร่วมทีมมณฑลได้อย่างราบรื่นเช่นกัน สู้เพื่อความฝันพวกเขาต่อไป หลู่เจิ้งไม่ได้เดินบนเส้นทางความฝันบาสเกตบอลของเขาต่อ แต่ก็ไม่เคยละทิ้งบาสเกตบอล ทุกครั้งที่หวังคุนกับเฉินเหว่ยกลับมาจะเล่นบาสกับเขา มิตรภาพระหว่างกันรุดหน้าเร็วมาก น่าเสียดายที่พวกเขาไม่เคยเจอฟางเจิ้งกับสุนัขตัวใหญ่สีขาวอีกเลย
หลายปีต่อมา ตอนที่พวกเขาพบฟางเจิ้งอีกครั้ง ถึงพบว่าที่พวกเขาความอยากโอ้อวดความสำเร็จต่อหน้าฟางเจิ้ง อยากเทียบกับรัศมีในตัวฟางเจิ้งแล้ว มันน่าหัว
