หลู่เจิ้งแหงนหน้ามองลูกบาสที่ลอยมา ในความคิดมีคะแนนเจ็ดสิบต่อเจ็ดสิบวูบผ่าน พอนึกถึงการสนับสนุนของทีมเฉินเหว่ย นึกถึงแต้มนำของทีมเฉินเหว่ยภายใต้การช่วยเหลือของหมาป่าเดียวดายก่อนเขาจะมา และยังนึกไปถึงการกระทำถ่วงขาคนอื่นหลายครั้งของตน…ไฟฮึดสู้ในใจหลู่เจิ้งกำลังลุกโชน!
ความเชื่อมั่นส่งเสียงดังซ้ำไปมาในใจหลู่เจิ้ง ‘เราทำได้! เราทำได้! เราทำได้! เราไม่ใช่ตัวถ่วง เราจะต้องรับลูกนี้เพื่อทีม เราต้องชนะ! ชนะ! ชนะ!’
ภายในใจกำลังร้องคำราม ปากตะโกนตามโดยจิตใต้สำนึก “ชนะ!”
หลู่เจิ้งไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน ขาสองข้างที่ไม่รู้สึกมานานมากเหมือนมีความรู้สึกในฉับพลัน เขาออกแรงถีบ ตะโกนพร้อมกับยืนขึ้น!
วินาทีนั้นทั้งโลกคล้ายกับหยุดนิ่ง พริบตานั้นสายตาทุกคนตะลึงค้าง! ชั่วขณะนั้นราวกับว่าหลู่เจิ้งควบคุมทั้งโลกได้! เขายืนขึ้นแล้ว! เขายืนขึ้นแล้ว! ในเมื่อเขายืนขึ้นได้ ถ้าอย่างนั้นกระโดดล่ะ?
จากนั้นหลู่เจิ้งกระโดดขึ้น แม้เพราะเพิ่งยืนขึ้นเลยไม่มีแรงมากนัก แต่เขาก็ยังกระโดด
ตอนนี้เอง ตรงเอวถูกคนดึงขึ้นมา ทั้งตัวลอยกลางอากาศ ก่อนคว้าลูกบาสเอาไว้ได้!
“อมิตาพุทธ ประสก แสลมดังก์ไปเลย!” เสียงฟางเจิ้งดังขึ้น ขณะเดียวกัน
