หลู่เจิ้งรู้สึกว่ามีแรงแล่นเข้ามา ร่างกายลอยไปโดยควบคุมตัวเองไม่ได้! ตัวลอยอยู่กลางอากาศ ห่วงบาสอยู่ใกล้ตรงหน้า! เขาฝันอยากยัดลูกลงห่วงมาตลอด ท่าการแสลมดังก์ฉายผ่านในความคิดไม่รู้กี่ครั้ง! ครั้งนี้เขาควบคุมร่างกายโดยไม่รู้ตัว กอดลูกบาสยัดลงไปในห่วง!
เขาจำได้ว่ามีคนเคยบอกว่าแสลมดังก์คืออะไร? มันคือการใช้พลังทั่วร่างกายยัดลูกบาสลงไปในห่วง บดขยี้ทุกอย่าง บดขยี้ห่วงบาส บดขยี้ลูกบาส! ใช้พลังพิสูจน์ตัวเอง ใช้แรงบดทำลายทุกสิ่ง ใช้แรงกำราบทุกสิ่ง ใช้แรงช่วงชิงชัยชนะมา!
“อ๊าก!”
หลู่เจิ้งใช้แรงทั้งหมดพร้อมกับตะโกนลั่น!
ชูมือขึ้นสูง อัดลงไป!
ปัง!
เกิดเสียงดังสนั่น!
เสียงสะเทือนฟ้า!
พริบตานั้น สายตาทุกคนตะลึงค้าง!
“พระเจ้า!”
“โหดมาก!”
“เวร นั่นยังเป็นคนอยู่รึเปล่าเนี่ย?”
“บ้าไปแล้ว โยนคนตัวใหญ่ขึ้นไปสูงขนาดนั้นได้ยังไง! หลวงจีนนี่ใช่ซุนหงอคงรึเปล่า?”
……..
ไม่ผิด ทุกคนไม่ได้ตกใจที่หลู่เจิ้งแสลมดังก์ แต่ตกใจที่ฟางเจิ้งโยนคนขึ้นไปสูงขนาดนั้น!
หวังคุนตบบ่าเฉินเหว่ย “เฉินเหว่ย จากนี้นายทำเป็นเก่งต่อไปเถอะ ฉันจะให้ไต้ซือโยนนายเข้าไปในส้วมซะ”
“ทำเป็นเก่งไม่ไหวแล้ว นี่มันโหดเกินไป…” เฉินเหว่ยยิ้มเจื่อ
