ดายได้ไม่ดีนัก จะทำบอลหลุดบ่อยครั้ง กระทั่งทำให้การป้องกันเกิดช่องโหว่หลายครั้ง ถูกพวกหวังคุนแซงไปหลายแต้ม ทว่าพวกเฉินเหว่ยไม่โกรธ แต่กลับให้กำลังใจหลู่เจิ้งอีกที…
ในที่สุด หลังผ่านไปยี่สิบนาที หลู่เจิ้งกับหมาป่าเดียวดายเริ่มมีสัญญาณลับเล็กน้อย เริ่มโต้กลับแล้ว ถึงขั้นชู้ตลงไปหนึ่งลูกภายใต้การจงใจอ่อนข้อให้ของพวกหวังคุน
หลู่เจิ้งตื่นเต้นจนเหมือนกับเด็กน้อย ยิ้มร่าเรงมาก! แน่นอนว่าได้เสียงเชียร์ของพวกเด็กสาวกลับมา จึงรู้สึกดียิ่งกว่าเดิม
การแข่งบาสมักมีวันสิ้นสุด ตอนที่ใกล้จะจบลงนั้น พวกหลู่เจิ้งทำแต้มตามมาตีเสมอได้แล้ว เมื่อใกล้จะจบลงเหลือห้าวินาทีสุดท้าย เฉินเหว่ยครองลูกบาส หมาป่าเดียวดายดันหลู่เจิ้งพุ่งไปยังสนามครึ่งหลังของพวกหวังคุน!
เฉินเหว่ยตะโกนเสียงดัง “หลู่เจิ้งรับบอล ขยี้พวกมันเลย!”
เฉินเหว่ยส่งลูกบาสไปทางหลู่เจิ้ง!
ทว่าปัญหามาแล้ว โยนสูงไป! เฉินเหว่ยชินกับการจ่ายบอลให้คนสูงปกติเพื่อกันไม่ให้ศัตรูตัดบอล ปกติจึงโยนสูงหน่อย ขอเพียงกระโดดก็จะรับได้ แต่ว่า…หลู่เจิ้งนั่งอยู่ จะรับอย่างไร?
หมาป่าเดียวดายกระโดดได้ แต่ไม่มีมือ!
เฉินเหว่ยแสยะปาก ด่าทอตัวเองในใจ ‘เวร เรามันโง่ชะมัด!
