้ง หลู่เจิ้งยังคงนอนเหม่อบนเตียง พอซูอวิ๋นเข้ามา เขาเพียงแค่มองแวบหนึ่งเท่านั้น
ซูอวิ๋นมาที่หัวเตียง พูดเบาๆ ว่า “เสี่ยวเจิ้ง แม่จะออกไปกับพ่อเดี๋ยวนะ ลูกอยู่บ้านดีๆ อีกเดี๋ยวเราก็กลับมาแล้ว”
หลู่เจิ้งไม่ตอบ แต่ซูอวิ๋นรู้ว่าเขาน่าจะได้ยินชัดเจนแล้ว
ซูอวิ๋นถอนหายใจ ออกจากบ้านลงมาถึงใต้ตึก เธอเห็นหลู่ฮุยอยู่กับพวกหวังคุน จึงพลันงงงันนิดๆ หลู่ฮุยไปอยู่กับเด็กพวกนี้ที่ปกติเขาจะคอยดูถูกได้อย่างไร?
หลู่ฮุยเห็นซูอวิ๋นแต่ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงลากเธอออกไป ทว่าไปไม่ไกลนัก ถึงอย่างไรสองคนนี้ก็ยังไม่วางใจหลู่เจิ้ง จึงซ่อนอยู่ในมุมแอบมองอยู่ข้างสนามบาส หลู่ฮุยหยิบมือถือออกมาเชื่อมวิดีโอผ่านอินเทอร์เน็ต ดูอากัปกิริยาของหลู่เจิ้ง หลู่ฮุยไม่วางใจหลู่เจิ้งแม้แต่นิดเดียว โดยเฉพาะเมื่อเร็วๆ นี้ได้อ่านข่าวมาว่ามีเด็กเก็บกดจำนวนหนึ่งเลือกใช้วิธีฆ่าตัวตาย นี่ยิ่งทำให้เขาใจคอไม่ดีจึงแอบติดตั้งกล้องไว้ ถ้าเกิดอะไรไม่ปกติขึ้นจะได้รีบกลับไป
ซูอวิ๋นก็เป็นห่วงตรงนี้เหมือนกัน จึงไม่ไปทำงาน แต่จะคอยเฝ้าหลู่เจิ้งทุกวัน
ขณะเดียวกัน พวกหวังคุนกับเฉินเหว่ยมองตากัน หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน แล้ววิ่งเฮโลไปข้างนอก ไม่นานนัก…
หลู่เจิ้งกำลังนอนมองฝ้าเพดานอยู่บนเตียง ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าตนคิดอะไร หัวสมองราวกับภาพยนตร์ เริ่มฉายจากในวัยเด็กที่เตะบอล เล่นบาส วิ่งเล่นกระโดดโลดเต้น…จนกระทั่งถึงวันนั้นที่โดนรถชน จากนั้น จากนั้นก็
