องให้ประสกช่วยด้วย” ฟางเจิ้งพูด
“ไม่มีปัญหา ไต้ซือ ท่านบอกมาเลยว่าพวกเราควรทำยังไง!” หวังคุนตอบตกลงทันที
“อ้อ? ประสกไม่ต้องคิดก็ตอบตกลงเลยเหรอ” ฟางเจิ้งมองหวังคุนด้วยความตกใจ
หวังคุนมองค้อนทีหนึ่ง “ผมแค่ชอบเล่นบาส ไม่ใช่คนเลวไร้ใจ ได้ทำความดีช่วยคนอื่นได้ ทำไมจะไม่ตกลงล่ะ?”
ฟางเจิ้งแย้มยิ้ม เขาไม่ได้เพิ่งเคยได้ยินคำพูดแบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนนั้นที่เขาเรียนหนังสือ มีเพื่อนหลายคนที่เหมือนฟางเจิ้ง เรียนไม่ดีและถูกมองว่าเป็นนักเรียนแย่ ก็เป็นแบบนี้เช่นกัน พวกเขาแค่เรียนแย่เท่านั้น แต่เวลาที่มีใครต้องการความช่วยเหลือจริงๆ พวกเขาจะกระตือรือร้นที่สุด กระทั่งตอนนั้นยังมีคนพูดเล่นๆ ว่า ‘ห้องเรียนห้องหนึ่ง ในฐานะของโรงเรียน ในสายตาอาจารย์และครูใหญ่ จะดูกันที่ศักยภาพของแถวหน้าสุด แต่ระหว่างเพื่อนนักเรียนด้วยกันเอง จะดูที่ศักยภาพของแถวหลังสุด!’
