ธ อาตมามาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือ เดินมาตลอดทาง หิวกระหาย อยากจะขอบิณฑบาตอาหารสักมื้อ”
‘ปัง!’ ประตูถูกปิด!
ฟางเจิ้งยืนเก้อเขินอยู่ที่เดิม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขอบิณฑบาตในความหมายที่แท้จริง เมื่อก่อนอยู่หมู่บ้านเอกดรรชนีจะเดินตามหลวงตาหนึ่งนิ้วบิณฑบาตในหมู่บ้าน นั่นเรียกว่าการบิณฑบาตไม่ได้ อย่างมากสุดก็คือการรับของมาจากแต่ละบ้านนิดหน่อยเท่านั้น ตอนนี้ออกปากเป็นครั้งแรก แต่กลับถูกปิดประตูไม่ต้อนรับ
หมาป่าเดียวดายเห็นฟางเจิ้งเก้อเขินก็แอบหัวเราะ ฟางเจิ้งตบๆ หัวมันไป “เที่ยงวันนี้นายไม่ต้องกินข้าว”
หมาป่าเดียวดายผงะ
“อาจารย์ จะโทษศิษย์ไม่ได้นะ?” หมาป่าเดียวดายพูดด้วยความคับอกคับใจ
ฟางเจิ้งบอก “ไม่โทษนายอยู่แล้ว ก็เลยแค่ไม่มีข้าวกลางวันกิน ถ้าโทษนาย มื้อเย็นจะไม่มีด้วย”
หมาป่าเดียวดายหมดคำจะพูดแถมน้ำตานอง มันเห็นฟางเจิ้งถูกปิดประตูไม่ต้อนรับก็ยังไม่ไปไหน จึงถามอย่างแปลกใจ “อาจารย์ ทำไมพวกเรายังไม่ไปล่ะ? เขาปิดประตูใส่แล้ว”
ฟางเจิ้งยิ้ม “ต้องเปิดประตูแน่”
หมาป่าเดียวดายไม่เข้าใจ…
ข้างในห้อง
“หลู่ฮุย ใครน่ะ?” ซูอวิ๋นเดินออกมาจากห้องครัว ถามด้วยความอยากรู้
“หลวงจีนปลอม ยังบอกอีกว่าจะขอบิณฑบาตอะไรไม่รู้…” หลู่ฮุยพูดอย่าง
