ฟางเจิ้งพาหมาป่าเดียวดายเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เดินไปพลางมองไปพลาง ตอนนี้เอง นักเรียนชายสองคนเดินผ่านข้างกายไป ฟางเจิ้งได้ยินคนหนึ่งพูดแว่วๆ ว่า “รถชนเมื่อคราวก่อนน่ากลัวชะมัด ได้ยินว่านักเรียนโรงเรียนเราถูกจนชนพิการด้วย”
“ใช่ ตอนนั้นถ้าไม่ได้พวกคนขับรถที่ผ่านมาส่งเขาไปโรงพยาบาลละก็ คงอนาถกว่านี้อีก…”
……
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็ประนมสองมือ สวดไปบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ หวังว่าจากนี้จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก”
พอฟางเจิ้งจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก็พบว่าข้างกายเหมือนมีบางสิ่งหายไป เมื่อหันไปมอง หมาป่าเดียวดายหายไปแล้ว!
‘หมาโง่นี่ไปไหน?’ ฟางเจิ้งร้อนใจแล้ว หมาป่าเดียวดายไม่เคยลงเขามา พูดได้ว่าเป็นพวกบ้านนอกและทึ่มทื่ออันดับต้นๆ แต่เจ้านี่ดันมีพละกำลังไม่มีจำกัด วิ่งเร็วจนน่ากลัว ถ้ามันก่อเรื่องจริงๆ พลังทำลายล้างก็หน้อยกว่าเด็กแดงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ฟางเจิ้งร้อนใจนิดๆ มองไปรอบๆ ผลที่ได้คือ…
เห็นตรงทางเข้าร้านขายของเล็กแห่งหนึ่งมีเครื่องทำไอศกรีมวางอยู่ หญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เครื่องนั้น นักเรียนสามคนยืนเรียงเป็นหนึ่งแถว เหมือนกำลังต่อคิวซื้อไอศกรีม พูดไปแล้วก็แปลก ในบรรดาร้านเล็กๆ มากมาย มีแต่
