หน้าร้านไอศกรีมของหญิงชราที่มีคนต่อคิว ของร้านอื่นๆ จะล้อมกันเป็นผึ้งรัง
ส่วนหมาป่าเดียวดายยืนอยู่ข้างหลังนักเรียนสามคน กำลังส่ายหาง อ้าปากน้ำลายยืด รู้เลยว่าเจ้านี่ตะกละอีกแล้ว!
นักเรียนข้างหน้าจ่ายเงินซื้อไอศกรีมแล้วเดินออกไป ไม่นานก็ถึงคิวของหมาป่าเดียวดาย มันแลบลิ้น เลียริมฝีปาก มองหญิงชราด้วยดวงตาแวววาว
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็ปิดหน้า เขาเข้าใจแล้ว เจ้าโง่นี่คิดว่าต่อคิวแล้วจะได้ไอศกรีม กะจะเข้าไปขอกิน! ฟางเจิ้งรีบเดินเข้าไป เตรียมจะลากหมาป่าเดียวดายออกมา ตลกแล้ว ถ้าคุณยายให้มันจริงๆ แล้วเขาไม่ได้จ่ายเงิน! นั่นก็น่าขายหน้ามาก!
แต่ฟางเจิ้งยังไปไม่ถึง หญิงชรายื่นมือมาตบๆ หมาป่าเดียวดาย ก่อนตักไอศกรีมส่งให้มันเสียแล้ว
หมาป่าเดียวดายไม่รู้จักความเกรงใจ มันงับใส่ปากแล้วส่ายหางอย่างมีความสุข กินได้ฟินเป็นพิเศษ!
ฟางเจิ้งหมดคำจะพูดแล้ว รีบวิ่งเข้าไปเคาะหัวหมาป่าเดียวดายทีหนึ่ง “เจ้าโง่ อันนี้ต้องจ่ายเงินซื้อ นายมาขอเขากินมีเงินจ่ายเรอะ?”
หมาป่าเดียวดายย่อมรู้ว่าเงินคืออะไร เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร ถึงอย่างไรก็ไม่เคยเห็นฟางเจิ้งใช้เงินทำอย่างอื่นเลยนอกจากโยนไว้บนเตียง…มันไม่เข้าใจมาตลอดว่ากร
